بریده‌هایی از کتاب آنی شرلی در دره رنگین کمان (کتاب هفتم)

"ترس، دردناک‌تر از دردی است که ما را می‌ترساند."

چقدر خوب است که آدم بتواند بعضی‌ها را دوست داشته باشد، مخصوصاً به این خاطر که خیلی‌ها را نمی‌شود دوست داشت.

ترس، دردناک‌تر از دردی است که ما را می‌ترساند.

اگر دوست‌داشتن یادمان برود، خیلی چیزها را در زندگی از دست می‌دهیم. هرچقدر عشق بیشتری در قلبمان باشد، زندگی‌مان پربارتر می‌شود... حتی عشق به جانوری پردار یا پشمالو.

اِلن همیشه می‌گفت: «فکر می‌کنم آدم تا وقتی زنده است باید علاقه‌اش را به بعضی چیزها حفظ کند، وگرنه مردن و زنده‌بودن، چه فرقی باهم می‌کنند؟»

آقای وایلی وقتی زنده بود حرف جهنم را زیاد می‌زد. همیشه به مردم می‌گفت که به آنجا بروند.

«دلم نمی‌خواهد مثل بقیهٔ آدم‌ها باشم. دوست دارم خودم باشم. این‌طوری خیلی جالب‌تر است.

هیچ‌وقت نباید فکر کنیم کارمان با زندگی تمام است؛ چون درست زمانی‌که احساس می‌کنیم به خطوط آخر قصه‌مان رسیده‌ایم، دست سرنوشت، کتاب عمرمان را ورق می‌زند و فصلی تازه پیش رویمان می‌گشاید.

"ترس، دردناک‌تر از دردی است که ما را می‌ترساند."

هیچ‌وقت نباید فکر کنیم کارمان با زندگی تمام است؛ چون درست زمانی‌که احساس می‌کنیم به خطوط آخر قصه‌مان رسیده‌ایم، دست سرنوشت، کتاب عمرمان را ورق می‌زند و فصلی تازه پیش رویمان می‌گشاید.

ناامیدی، آزادی است و امید، اسارت است.

باغ‌هایی با جویبارهای زلال و پرپیچ‌وخم جایی که هر درخت، هزاران شکوفه می‌دهد و پر از جنگل‌ها و تپه‌های باستانی دنج و سرسبز و آفتاب‌گیر

چقدر خوب است که آدم بتواند بعضی‌ها را دوست داشته باشد، مخصوصاً به این خاطر که خیلی‌ها را نمی‌شود دوست داشت.

"ناامیدی، آزادی است و امید، اسارت است."

وظیفه‌ای که روی دوش همه باشد، انگار روی دوش هیچ‌کس نیست

هیچ‌وقت نباید فکر کنیم کارمان با زندگی تمام است؛ چون درست زمانی‌که احساس می‌کنیم به خطوط آخر قصه‌مان رسیده‌ایم، دست سرنوشت، کتاب عمرمان را ورق می‌زند و فصلی تازه پیش رویمان می‌گشاید.

راستش اونا! به نظر من اگر آدم باید دعا کند، بهتر است موقع دعاکردن، با شیطان حرف بزند نه با خدا. به قول تو خدا خوب است و هیچ خطری ندارد، ولی این‌طور که معلوم است ما باید جلوی کارهای شیطان را بگیریم. پس بهتر است با شیطان حرف بزنیم و مثلاً به او بگوییم که شیطان مهربان! خواهش می‌کنم مرا وسوسه نکن و سراغم نیا. موافقی؟»

کاش فردا گذشته بود

خوشحالی واقعی در داشتن یا به دست آوردن نیست، در بخشیدن است.

«فکر می‌کنم آدم تا وقتی زنده است باید علاقه‌اش را به بعضی چیزها حفظ کند، وگرنه مردن و زنده‌بودن، چه فرقی باهم می‌کنند؟»

حتی خشن‌ترین و تیزبین‌ترین نگهبان‌ها هم توان خاموش‌کردن حرف‌هایی را که با نگاه، لبخند و سکوت بازگو می‌شوند، ندارند.