بریده‌هایی از کتاب آنی شرلی در دره رنگین کمان (کتاب هفتم)

"ترس، دردناک‌تر از دردی است که ما را می‌ترساند."

چقدر خوب است که آدم بتواند بعضی‌ها را دوست داشته باشد، مخصوصاً به این خاطر که خیلی‌ها را نمی‌شود دوست داشت.

ترس، دردناک‌تر از دردی است که ما را می‌ترساند.

اگر دوست‌داشتن یادمان برود، خیلی چیزها را در زندگی از دست می‌دهیم. هرچقدر عشق بیشتری در قلبمان باشد، زندگی‌مان پربارتر می‌شود... حتی عشق به جانوری پردار یا پشمالو.

اِلن همیشه می‌گفت: «فکر می‌کنم آدم تا وقتی زنده است باید علاقه‌اش را به بعضی چیزها حفظ کند، وگرنه مردن و زنده‌بودن، چه فرقی باهم می‌کنند؟»

آقای وایلی وقتی زنده بود حرف جهنم را زیاد می‌زد. همیشه به مردم می‌گفت که به آنجا بروند.

«دلم نمی‌خواهد مثل بقیهٔ آدم‌ها باشم. دوست دارم خودم باشم. این‌طوری خیلی جالب‌تر است.

هیچ‌وقت نباید فکر کنیم کارمان با زندگی تمام است؛ چون درست زمانی‌که احساس می‌کنیم به خطوط آخر قصه‌مان رسیده‌ایم، دست سرنوشت، کتاب عمرمان را ورق می‌زند و فصلی تازه پیش رویمان می‌گشاید.

«فکر می‌کنم آدم تا وقتی زنده است باید علاقه‌اش را به بعضی چیزها حفظ کند، وگرنه مردن و زنده‌بودن، چه فرقی باهم می‌کنند؟»

حتی خشن‌ترین و تیزبین‌ترین نگهبان‌ها هم توان خاموش‌کردن حرف‌هایی را که با نگاه، لبخند و سکوت بازگو می‌شوند، ندارند.

هیچ‌وقت نباید فکر کنیم کارمان با زندگی تمام است؛ چون درست زمانی‌که احساس می‌کنیم به خطوط آخر قصه‌مان رسیده‌ایم، دست سرنوشت، کتاب عمرمان را ورق می‌زند و فصلی تازه پیش رویمان می‌گشاید.

"ترس، دردناک‌تر از دردی است که ما را می‌ترساند."

مری گفت: «خُب، این شد یک حرفی! باور کن اونا! من با خدا دشمنی ندارم. خیلی دلم می‌خواهد به او فرصت بدهم که قدرتش را نشان بدهد. ولی راستش احساس می‌کنم او خیلی شبیه به پدر توست... بیشتروقت‌ها حواسش پرت است و به کسی توجه نمی‌کند، ولی بعضی‌وقت‌ها یکهو به خودش می‌آید و لطف و محبت و قدرتش را نشان می‌دهد.»

«نی‌زن دارد نزدیک‌تر می‌شود. از دفعهٔ پیش که او را دیدم نزدیک‌تر شده. شنل بلند و تیره‌اش دور بدنش چرخ می‌خورد. نی می‌زند و نی می‌زند... و ما مجبوریم دنبالش برویم. من، جم، کارل و جری می‌رویم و دور دنیا می‌چرخیم. گوش کنید... گوش کنید. صدای پرشور آهنگش را نمی‌شنوید؟»

ناامیدی، آزادی است و امید، اسارت است.

باغ‌هایی با جویبارهای زلال و پرپیچ‌وخم جایی که هر درخت، هزاران شکوفه می‌دهد و پر از جنگل‌ها و تپه‌های باستانی دنج و سرسبز و آفتاب‌گیر

چقدر خوب است که آدم بتواند بعضی‌ها را دوست داشته باشد، مخصوصاً به این خاطر که خیلی‌ها را نمی‌شود دوست داشت.

"ناامیدی، آزادی است و امید، اسارت است."

وظیفه‌ای که روی دوش همه باشد، انگار روی دوش هیچ‌کس نیست

هیچ‌وقت نباید فکر کنیم کارمان با زندگی تمام است؛ چون درست زمانی‌که احساس می‌کنیم به خطوط آخر قصه‌مان رسیده‌ایم، دست سرنوشت، کتاب عمرمان را ورق می‌زند و فصلی تازه پیش رویمان می‌گشاید.

راستش اونا! به نظر من اگر آدم باید دعا کند، بهتر است موقع دعاکردن، با شیطان حرف بزند نه با خدا. به قول تو خدا خوب است و هیچ خطری ندارد، ولی این‌طور که معلوم است ما باید جلوی کارهای شیطان را بگیریم. پس بهتر است با شیطان حرف بزنیم و مثلاً به او بگوییم که شیطان مهربان! خواهش می‌کنم مرا وسوسه نکن و سراغم نیا. موافقی؟»

کاش فردا گذشته بود

خوشحالی واقعی در داشتن یا به دست آوردن نیست، در بخشیدن است.

هیچ‌وقت نباید فکر کنیم کارمان با زندگی تمام است؛ چون درست زمانی‌که احساس می‌کنیم به خطوط آخر قصه‌مان رسیده‌ایم، دست سرنوشت، کتاب عمرمان را ورق می‌زند و فصلی تازه پیش رویمان می‌گشاید.