بریده‌هایی از کتاب آنی شرلی در خانه رویاها (کتاب پنجم)

خوشبختی در انتظار همهٔ شماست، ولی یادتان باشد که مشکلات، نگرانی‌ها و غصه‌ها نیز جزئی از زندگی‌اند. آنها به هر فضایی وارد می‌شوند، چه قصر باشد و چه خانهٔ کوچک رؤیاها. هیچ‌کس نمی‌تواند جلویشان را بگیرد. ولی اگر با عشق و دلگرمی با آنها روبه‌رو شوید، هرگز بر شما غلبه نمی‌کنند

طبیعت بشر، هرگز به‌اجبار تن به سازگاری نمی‌دهد

گیلبرت! مطمئن باش که من غم‌ها و شادی‌های زندگی را یکجا می‌پذیرم.

من از همان ابتدا عاشقت شدم و می‌دانم که تو هم عاشق منی...

کاپیتان جیم چیزی بیش از این داشت؛ دارایی او حافظه‌اش بود.

تحمل ناخوشی‌هایی که داریم بهتر از حرکت به‌سوی ناخوشی‌هایی است که شناختی از آنها نداریم.

تو به حقیقت آگاهی و همین حقیقت، تو را آزاد خواهد کرد.

رز، نماد عشق است و قرن‌هاست که با حضورش به دنیا زیبایی می‌بخشد.

آنها یک آزادی‌خواه یا محافظه‌کار به دنیا می‌آیند، مثل یک آزادی‌خواه یا محافظه‌کار زندگی می‌کنند و یک آزادی‌خواه یا محافظه‌کار می‌میرند. فقط نمی‌دانم در بهشت که خبری از سیاست نیست، چطور خودشان را سرگرم می‌کنند.

تنها دل‌خوشی آدم در زندگی فقط وسایل خانه‌اش نیست

زندگی بدون عشق خیلی تلخ است... خیلی پوچ و توخالی است... و هیچ‌چیز بدتر از این پوچی نیست

وقتی زنجیرها را از دست و پای یک زندانی باز می‌کنند، او تا مدتی احساس عجیبی دارد و فکر می‌کند چیزی را از دست داده.

بعضی‌ها در بدو تولد بزرگ‌اند. و بعضی‌ها تا هشتادسالگی هم بزرگ نمی‌شوند.

جنگل هیچ‌گاه حس تنهایی را در بیننده زنده نمی‌کند؛ چراکه سرشار از زمزمه‌ها و آواهای دل‌نشین است. ولی دریا، چون روحی بزرگوار، همواره از غمی عظیم ناله می‌کند و تا ابد حاضر نمی‌شود آن را با کسی قسمت کند. نفوذ در رمز و رازهای دریا، غیرممکن است و ما فقط می‌توانیم در مرز آن قدم برداریم و با احترامی آمیخته به ترس، تماشایش کنیم. جنگل با صدها نوا ما را به‌سوی خود می‌خواند، ولی دریا فقط یک صدا دارد؛ نوایی پرجذبه که با آهنگ شکوهمندش، روح را در بر می‌گیرد. جنگل حالتی زمینی دارد، ولی دریا متعلق به دنیای فرشته‌هاست.

خوشبختی در انتظار همهٔ شماست، ولی یادتان باشد که مشکلات، نگرانی‌ها و غصه‌ها نیز جزئی از زندگی‌اند. آنها به هر فضایی وارد می‌شوند، چه قصر باشد و چه خانهٔ کوچک رؤیاها. هیچ‌کس نمی‌تواند جلویشان را بگیرد. ولی اگر با عشق و دلگرمی با آنها روبه‌رو شوید، هرگز بر شما غلبه نمی‌کنند.»

«دلم می‌خواهد اولین کریسمس زندگی‌مان در خانهٔ خودمان دور هم جمع شویم.»

آنی کدبانوی قابلی است. من ظرف نان و سطل زباله‌اش را نگاه کردم. همیشه با این چیزها می‌فهمم که یک نفر چقدر خانه‌داری بلد است.

ازنظر خداوند صدای یک کلاغ با آواز یک بلبل تفاوتی ندارد.

وقتی عشق یا غمی عمیق، قلب کسی را فرا می‌گیرد، قدرتی شگرف پیدا می‌کند.

وقتی احساسات پیچیده‌مان را در قالب کلمه‌ها بیان می‌کنیم، احمقانه به نظر می‌رسند. چنین احساساتی را نباید به زبان آورد. فقط باید حس کرد و با آنها کنار آمد.

به نظر من وقتی تاریکی به ما نزدیک است، حالتی دوستانه دارد، ولی وقتی خودمان را از آن جدا می‌کنیم و با نور فانوس به عقب پرتابش می‌کنیم، با ما دشمن می‌شود.

خوشبختی در انتظار همهٔ شماست، ولی یادتان باشد که مشکلات، نگرانی‌ها و غصه‌ها نیز جزئی از زندگی‌اند. آنها به هر فضایی وارد می‌شوند، چه قصر باشد و چه خانهٔ کوچک رؤیاها. هیچ‌کس نمی‌تواند جلویشان را بگیرد. ولی اگر با عشق و دلگرمی با آنها روبه‌رو شوید، هرگز بر شما غلبه نمی‌کنند.

وقتی مردی زیاد تنها بماند و با خدا هم نباشد، امکان دارد که شیطان به سراغش بیاید.

اولین کریسمس آنی در خانهٔ خودش به همان خوشی‌ای که انتظارش را داشت، گذشت.

روز کریسمس، هوا صاف بود. اولین برف زمستانی همه‌جا را سفیدپوش کرده بود و بندر به‌زیبایی می‌درخشید.

هروقت رشد دانه‌ها را تصور می‌کنم، به‌راحتی به این نتیجه می‌رسم که زندگی در دنیای دیگر هم امکان‌پذیر است. اگر آدم به معجزه اعتقاد نداشته باشد، هیچ‌وقت باور نمی‌کند توی این دانه‌های ریز که بعضی‌هایشان همقد و اندازهٔ ماسه‌اند زندگی در جریان است.

واقعاً مسخره است که بعضی آدم‌های بی‌ارزش مورد عشق و علاقهٔ دیگران واقع می‌شوند، درحالی‌که این عشق هرگز نصیب کسانی که لایقش‌اند، نمی‌شود.