شنیدهاید که چینیها ضربالمثلی دارند که میگوید نیکوکاری ثواب نیست، گناه است. از جهتی راست گفتهاند. نیکوکاری یعنی کاری برای کسی انجام بدهی. او را به خودت وابسته کنی. همه میدانیم که طبیعت بشر چطوری است. وقتی لطفی در حقّ کسی میکنی، محبتی به او پیدا میکنی. علاقهمند میشوی به او. ولی او چی؟ او هم به تو محبت پیدا میکند؟ به تو علاقهمند میشود؟ البته باید این طور باشد. ولی واقعاً همین طور است؟