کتاب سلام بر میت

پیامبر رحمت ـ که وقتی مردم سنگش می‌زدن، نفرینشون نکرد می‌فرماید: «نفرین خدا بر کسی که در ماه رمضان پاک نشود.»

ایشالا خدا یه زن خوشگل نصیبت کنه، یه زن که صورتش مثل قرص ماه، دهنش تنگ مثل غنچه، دماغش قلمی، موهاش مثل گلابتون، قدش مثل سرو، خلاصه، یه زن مثل کوت‌آتیشی نصیبت کنه! خنده‌ام گرفته بود از این‌همه اوصاف و جزئی‌نگری زنانه. تشکری کردم و از خدا خواستم که دعاهای حاج کبری مستجاب شود، هرچه زودتر.

اکثر مکاشفات اولیای الهی توی قبرستونا بوده. یه پیشنهاد می‌دم، همه گوش کنین و عمل کنین ایشالا. برین قبرستون، چشمتون رو ببندین و تصور کنین یکی از این قبرا قبر خودتونه. چی‌کار می‌کنین؟ بهترین کاری که می‌تونین انجام بدین اینه که برین و سر قبر خودتون فاتحه‌ای بخونین و شاید اشکی بریزین. روایت داریم که «موتوا قبل أن تموتوا». یعنی قبل از این‌که بمیرین، بمیرین. قبل از این‌که مرگ به‌سراغمون بیاد، باید خودمون رو بکشیم. یعنی هوای نفسمون رو و غفلت‌هامون رو بکشیم.

«نماز یکشنبه ماه ذی‌القعده». روایت داریم تنها نمازیه که خدا عنایت کرده و به‌واسطهٔ اون، کسایی که حق‌الناس به گردنمون دارن رو راضی می‌کنه. یعنی خدا این‌قدر مهربونه که به‌واسطهٔ این نماز توبه، کاری می‌کنه که دیگه حق‌الناس بر گردنمون نمونه.

گفتمش این‌ها که می‌بینی چرا دل‌بسته‌اند؟ گفت: یا خواب‌اند یا مست‌اند یا دیوانه‌ای گفتمش احوال جانم را پس از مُردن بگو گفت: یا باغ است یا نار است یا ویرانه‌ای.

مرگ با زندگی خط تقاطع ندارد، استمرار زندگی است

مرگ مهم نیست. تو در هر صورت، مرگ را خواهی داشت. ببین برای چه‌چیزی می‌میری

«أنا بَیتُ الغُربَةِ، و أنا بَیتُ الوَحدَةِ و أنا بَیتُ التُّرابِ و أنا بَیتُ الدُّودِ.»

همه‌ش یاد حرف شما بودم که گفتی جون دادن مثل کشیدن دندونه، اونم بدون بی‌حسی.

«اما، بچه‌ها، همدم ما توی قبر تلاوت قرآنه. چراغ توی قبرمون نماز شبه. فرش هم عمل صالحه. پول و سرمایهٔ ما کلمهٔ توحیده و گفتن لا اله الّا الله. پادزهر هم صدقه دادن در راه خداس.»

«اگه آدم لطیف باشه، از هوا هم می‌تونه تشخیص بده هرکسی چی‌کاره‌س. روایت داریم که می‌گه استغفار کنین تا بوی بد گناهای شما دیگران رو آزرده نکنه.» بعد مثالی زد که هنوز با تمام جزئیات در ذهنم مانده: «اگه جمعی باشن که همه پیاز خورده‌ن، اون کسی که پیاز نخورده بوی بد رو می‌فهمه. اگر جمعی گناهکار باشن، اون‌که گناه نکرده بوی بد گناه دیگران رو می‌فهمه. همهٔ کارای ما توی دنیا رنگ‌وبو داره و صورت ملکوتیش در عالم برزخ آشکار می‌شه.»

«حضرت علی (ع) می‌فرماین: تندخویی نوعی جنونه. هرکدوم از ما وقتی عصبانی می‌شیم، دیگه نمی‌فهمیم چی‌کار می‌کنیم و چی می‌گیم. بعضیا هرچی دم دستشون باشه پرت می‌کنن. توی همین عصبانیت، آدم کشته می‌شه، آبروها برده می‌شه و ممکنه هزار جنایت بشه. و این واقعاً یه نوع دیوونگیه.»

«اگه آدم لطیف باشه، از هوا هم می‌تونه تشخیص بده هرکسی چی‌کاره‌س. روایت داریم که می‌گه استغفار کنین تا بوی بد گناهای شما دیگران رو آزرده نکنه.» بعد مثالی زد که هنوز با تمام جزئیات در ذهنم مانده: «اگه جمعی باشن که همه پیاز خورده‌ن، اون کسی که پیاز نخورده بوی بد رو می‌فهمه. اگر جمعی گناهکار باشن، اون‌که گناه نکرده بوی بد گناه دیگران رو می‌فهمه. همهٔ کارای ما توی دنیا رنگ‌وبو داره و صورت ملکوتیش در عالم برزخ آشکار می‌شه.»

می‌خواهم مثل میّتی باشم زیر دست مهربان و پرقدرت تو.

استاد خوبِ خوب بچه‌ها را تشنهٔ ادامهٔ روایت کرد. بعد آرام‌آرام کلمات را مزه‌مزه کرد و به‌زبان آورد: «اما، بچه‌ها، همدم ما توی قبر تلاوت قرآنه. چراغ توی قبرمون نماز شبه. فرش هم عمل صالحه. پول و سرمایهٔ ما کلمهٔ توحیده و گفتن لا اله الّا الله. پادزهر هم صدقه دادن در راه خداس.»

نار همان نورِ بازتاب‌داده‌نشده است.

«اما، بچه‌ها، همدم ما توی قبر تلاوت قرآنه. چراغ توی قبرمون نماز شبه. فرش هم عمل صالحه. پول و سرمایهٔ ما کلمهٔ توحیده و گفتن لا اله الّا الله. پادزهر هم صدقه دادن در راه خداس.»

ماه رمضان، ماه نور و رحمته. هرکس دلش صاف و سالم باشه نور رو بازتاب می‌ده و عالم برزخش رو که همین الان داره تشکیل می‌شه نورانی می‌کنه. اما اگه اهل کینه و دروغ و پلیدی باشه، مثل سنگ سیاه و کج‌وکوله‌ای می‌مونه که نور رو بازتاب نمی‌ده؛ نور می‌گیره، اما داغ می‌شه و به آتیش تبدیل می‌شه؛ همین ماه رمضان که نوره، براش عذاب و تاریکی دل و آتیش می‌شه. به‌قول استادمون، نار همان نور بازتاب‌داده‌نشده‌س.

دنبال قبرهای کهنه و قدیمی می‌گشت. هرچه قدیمی‌تر پیدا می‌کرد، بیشتر ذوق می‌کرد. پنجه می‌انداخت توی خاک کهنه و آفتاب‌خوردهٔ قبر و یک فاتحهٔ مفصّل نثارش می‌کرد. می‌گفت: «خدا می‌دونه صاحبای این قبرا الان کجا هستن! اما اگه یکی‌شون از آدم‌خوبا باشه، دستش توی عالم باز باشه، برای ما دعا می‌کنه و خیلی برکت داره. شاید هرکدوم از اینا گوشه‌ای از روح ما رو ترمیم کنه، هرکدوم به‌اندازهٔ وسعت روحیش.»