کتاب تشکل تراز

ممکن است تصمیم‌گیر نباشید؛ امّا می‌توانید تصمیم‌ساز باشید این تصوّر درست نیست که فکر کنیم چه فایده‌ای دارد ما به‌عنوان دانشجو این فعالیت را بکنیم یا این تلاش را انجام بدهیم! چه تأثیری در واقعیت‌های کشور می‌گذارد؟ نه! تأثیر دارد؛ تأثیر زیادی هم دارد. این تبدیل می‌شود به گفتمان؛ اول در محیط دانشجویی؛ بعد به‌تدریج در محیط کشور و این تبدیل می‌شود به یک عنصر تصمیم‌ساز. بله، شما ممکن است در فلان تشکیلات، تصمیم‌گیر نباشید؛ اما می‌توانید تصمیم‌ساز باشید. (۹۴/۴/۲۰ بیانات در دیدار جمعی از دانشجویان)

دعاها را بخوانید. به صحیفهٔ سجّادیه اهمیت بدهید. در صحیفهٔ سجّادیه دعای پنجم، خیلی مهم است. دعاهای صحیفه همه‌اش خوب است؛ امّا من اگر بخواهم توصیه کنم، دعای پنجم و دعای بیستم که معروف به دعای مکارم‌الاخلاق

توانایی تصمیم‌سازی خیلی خوب است. توانایی تصمیم‌گیری یکی از مشکلاتی است که اگر وارد محیط دانشجویی شد، خیلی از هنجارهای مطلوب و درست را به‌هم خواهد زد. این تجربهٔ ماست. بگذاریم دانشجو با فکر خود، با زبان باز خود، با تعلق کم خود، با گفتار و عمل خود، تصمیم‌سازی کند. تصمیم‌گیری را بگذاریم کسی بکند که بتوان از او سؤال کرد و او مسئول و پاسخ‌گو باشد. بنابراین دنبال این نباشیم که محیط دانشجویی، محیط تصمیم‌گیری برای اقدام باشد. این نه به نفع دانشجوست؛ نه به نفع آن اقدام! دنبال این باشیم که محیط دانشجویی تصمیم‌سازی کند؛ یعنی گفتمان‌سازی کنید.

حتماً تلاوت قرآن را روزانه فراموش نکنید؛ ولو یک صفحه، ولو نیم صفحه، قرآن را هر روز بخوانید! با قرآن ارتباطتتان را برقرار کنید. این دعاها، مضامین فوق‌العاده‌ای دارد. این دعاها رشتهٔ ارتباط شما را با خدای متعال مستحکم می‌کند. این اصل قضیّه است.

اگر شما بخواهید درس خواندنتان را فدای این کارهایی بکنید که خیال می‌کنید، خوب است، بنده هیچ اعتقادی به این کار ندارم. درس، اول است. فلسفهٔ حضور شما در آنجا (دانشگاه) درس خواندن است. اگر واقعاً دانشجویی درس نخواند، بلاشک بدانید که او مشغول‌الذمّه است؛ یعنی ذمّه‌اش مشغول مردم و خدا و همه است! هرکسی که سهمی در ایجاد این دانشگاه دارد، ذمّه‌اش مشغول به اوست و باید پیش خدای متعال جواب دهد. حالا در دنیا ممکن است کسی یقهٔ کسی را در این‌طور چیزها نگیرد؛ اما در روز قیامت یقیناً سؤال خواهند کرد که چرا درس نخواندی!؟ پس، اول درس خواندن است.

فضای مجازی چیز خوبی است؛ فرصتی است؛ امّا کافی نیست. بعضی‌ها چسبیده‌اند به فضای مجازی -توئیتر و مانند این‌ها- برای اینکه پیام‌هایشان را برسانند. این فایده ندارد! تخاطب واقعی لازم است؛ میزگرد لازم است؛ سخنرانی لازم است؛ نشریّه لازم است؛ بحث‌های دونفره و سه‌نفره لازم است؛ جلسات تحلیل لازم است؛ این‌جور با مخاطبینتان بنشینید و مانند این کارها.

فضای مجازی چیز خوبی است؛ فرصتی است؛ امّا کافی نیست. بعضی‌ها چسبیده‌اند به فضای مجازی -توئیتر و مانند این‌ها- برای اینکه پیام‌هایشان را برسانند. این فایده ندارد! تخاطب واقعی لازم است؛ میزگرد لازم است؛ سخنرانی لازم است؛ نشریّه لازم است؛ بحث‌های دونفره و سه‌نفره لازم است؛ جلسات تحلیل لازم است؛ این‌جور با مخاطبینتان بنشینید و مانند این کارها.

فضای مجازی چیز خوبی است؛ فرصتی است؛ امّا کافی نیست. بعضی‌ها چسبیده‌اند به فضای مجازی -توئیتر و مانند این‌ها- برای اینکه پیام‌هایشان را برسانند. این فایده ندارد! تخاطب واقعی لازم است؛ میزگرد لازم است؛ سخنرانی لازم است؛ نشریّه لازم است؛ بحث‌های دونفره و سه‌نفره لازم است؛ جلسات تحلیل لازم است؛ این‌جور با مخاطبینتان بنشینید و مانند این کارها.

طبق گزارشی که به من دادند، کتاب‌خوانی و نهضت کتاب‌خوانی خیلی در بین مجموعه‌های دانشجویی رواج مطلوب را نداشته. من این را باز هم تأکید می‌کنم: شما احتیاج دارید بخوانید؛ احتیاج دارید بدانید. شما نهضت کتاب‌خوانی باید راه بیندازید. واقعاً کتاب بخوانید. مطالعه کنید. من البتّه در جلسات قبلی که با دانشجوها داشته‌ام، مکرّر صحبت کتاب‌های شهید مطهّری را کرده‌ام؛ امّا نمی‌خواهم بگویم صرفاً آن؛ نه! شماها خودتان، هیئت‌های اندیشه‌ورزتان، بچّه‌های پیش‌کسوت‌ترتان، بنشینند فهرست مطالعاتی و برنامهٔ مطالعاتی برای جاهای مختلف، قشرهای مختلف برنامه‌ریزی کنند، طرّاحی کنند و تعریف کنند. این خیلی چیز لازمی است.

نگویید در دانشگاه دیگر نمی‌شود کاری کرد! شنیدم این را که بعضی‌ها می‌گویند که «آقا! دیگر در دانشگاه نمی‌شود کاری کرد»؛ نه آقا! در دانشگاه خیلی می‌شود کار کرد. اتفاقاً در دانشگاه باید کار کرد. چه کسی باید در دانشگاه کار بکند؟ شما!