کتاب نازک دل و دو داستان دیگر

«آه، ای انسان، چه می‌خواهی؟ چرا این‌چنین سرگردانی؟ آیا مسیرت رو به خوشبختی‌ست؟ آه، چه رنجوری؟ خوشبختی را یافتی؟‌ چرا این‌چنین غمگینی؟»

مدام فکر می‌کردم و فکر می‌کردم و فکر می‌کردم و فکر می‌کردم

فقط اینکه من دختر بیچاره‌ای هستم، مسخره‌ام نکن، دیگر شجاعت ندارم عاشق کسی شوم.

دلت آزرده می‌شود و آشفته‌ات می‌کند که تنها خودت خوش‌حال باشی. و می‌خواهی هرچه در توانت است، یکجا انجام دهی تا شایستگیِ این خوش‌حالی را داشته باشی، و شاید چند کار خوب انجام بدهی تا وجدانت آسوده باشد.

حالا باید استراحت کنم و فنجانی چای بنوشم، این لحظات بد تمام می‌شوند.

می‌ترسیدم حرفی بزنم! فکر می‌کردم همه‌چیز بد پیش خواهد رفت، و می‌دانی، زیرا عاشق شده بودم، آرکاشا! خدای من! خدای من! می‌بینی، مشکل اینجا بود.»

ناقص به دنیا آمده‌ام، قدری نقص دارم. می‌بینی، مرا همان‌طور که هستم، دوست دارد.

کسی وجود ندارد که نخواهد خود را بهتر نمایش دهد.