کتاب جامعه شناسی نخبه کشی

اگر صدبار با استبداد به هر علت گلاویز شویم و آن را تحویل دیگری بدهیم، تا ساختارهای استبدادپرور هستند همچنان به تولید محصول خود خواهند پرداخت

خرافه‌ای را به لباس «علم» درآوردن و عطر اسلام بدان زدن!

ایران کشوری بود که در آن شاهان و شاهزادگان نه فقط به وسیله دشمنان بلکه توسط بستگان خود نیز به قتل می‌رسیدند

می‌گویند قائم‌مقام را توطئه‌گرانِ دربار قاجار و محمدشاه به کمک ایادی بیگانه کشتند، و امیرکبیر را به همین شکل به روزگار ناصرالدین شاه نسبت می‌دهند و مصدق نیز چهل سال تبعید و زندان را مدیون سازمان سیا و پهلوی است. این کتاب می‌گوید اینها علت قریب هستند، باید به دنبال عللی گشت که اگر نبودند نظامی پرداخته نمی‌شد که در آن اصلاحگران توفیقی به پیشبرد مقاصد خود نیابند. آن علت‌ها عللی بودند که استبداد را دامن می‌زدند و مانع جدی توزیع قدرت بودند و هم جلوی انباشتِ ثروت را می‌گرفتند و هم انباشت علم را.

تنها و تنها چیزی در جامعه ماندگار خواهد ماند که از میان فرهنگ مردم و روحیه اجتماعی و روحیه کلی و خلاقیت خود توده به مرور شروع به زایش کند و به تَبَعِ نیازهای اجتماعی تبدیل به یک نهاد گردد. این همان چیزی است که در مورد تشکیلات نظامی نادر وجود نداشت.

«نخبگانِ اصلاح» دچار مشکلات بسیار جدّی و اساسی در تمام زمینه‌ها هستند، و هدف اصلی بررسی این کتاب نیز ضمن بررسی جامعه‌شناسانه حاکمیت و رفتارهای اجتماعی، بیشتر بررسی عوامل و موانع برآمدن «نخبگانِ اصلاح» و رویه نابودکردن آنها توسط هویت‌های جمعی ایرانیان است. در نتیجه ما هم مسئله نخبگان داریم ولی نه به شیوه غرب، بلکه، مسئله بومی است، باید ببینیم چگونه برآمدن و فروافتادن آنها انجام می‌گیرد، که در این کتاب خواهید دید.

در نظام‌های ایده‌ئولوژیک هم شرط احرازِ سمت، سرسپردگی ایدئولوژیک ظاهری به ارزش‌های نظام و پذیرفتن ظاهری شعارها و تکرار آنهاست. در هیچ‌یک از این دو نظام صلاحیتِ ثابتِ کاری و «موفقیت در آن» مورد نظر نیست.

یکی از نشانه‌های پیشرفت فکری ـعلمی جامعه، قطع رابطه با تحلیل‌های ساده عامیانه، به‌نفع تحلیل‌های دقیق‌تر و منطقی‌تر و عقلانی‌تر است. نارسایی‌های فرهنگی به‌معنی وسیع کلمه را حاصل استبداد و استعمار دانستن همانند این تفکر کهن است که زلزله و تخریب را ناشی از فسق و فجور بی‌حد و حصر مردم می‌دانست. در حالی‌که اتفاق افتادن زلزله و آتش‌فشان و نظایر آن، دربردارنده هزاران قانونمندی طبیعی و علل ویژه خود است.

می‌گویند قائم‌مقام را توطئه‌گرانِ دربار قاجار و محمدشاه به کمک ایادی بیگانه کشتند، و امیرکبیر را به همین شکل به روزگار ناصرالدین شاه نسبت می‌دهند و مصدق نیز چهل سال تبعید و زندان را مدیون سازمان سیا و پهلوی است. این کتاب می‌گوید اینها علت قریب هستند، باید به دنبال عللی گشت که اگر نبودند نظامی پرداخته نمی‌شد که در آن اصلاحگران توفیقی به پیشبرد مقاصد خود نیابند.

یکی از نشانه‌های پیشرفت فکری ـعلمی جامعه، قطع رابطه با تحلیل‌های ساده عامیانه، به‌نفع تحلیل‌های دقیق‌تر و منطقی‌تر و عقلانی‌تر است. نارسایی‌های فرهنگی به‌معنی وسیع کلمه را حاصل استبداد و استعمار دانستن همانند این تفکر کهن است که زلزله و تخریب را ناشی از فسق و فجور بی‌حد و حصر مردم می‌دانست. در حالی‌که اتفاق افتادن زلزله و آتش‌فشان و نظایر آن، دربردارنده هزاران قانونمندی طبیعی و علل ویژه خود است.

در طول تاریخ گذشته خود، همیشه با نظریه‌های نارس و با انبوه عواطف و احساس به جنگِ دشمن رفته و پس از سرخوردگی، با لعن و نفرین، ملتمس دعا گشته است. تجارش همان تفکر را دارند که مردم‌اش. دولتمردان همان خصلت را داشته‌اند که متفکرین‌اش. روح کلی حیات اجتماعی چنان شکل گرفته‌است که تمام اجزاء و عناصر خود را در مسیر این «وابستگی» یکپارچه وهماهنگ نموده‌است. این فرهنگ ترجیح داده تا انگل‌وار از دستاورد دیگران در تمام زمینه‌ها استفاده نماید. در انواع مقولات مادی و معنوی از علوم تا ادبیات، هنر، صناعت، تجارت و... این اندیشه را بسط داده‌است. مأموریت این رساله بررسی مختصر و تاریخی ـتحلیلی همین ویژگی است.

ایرانیان آن روحیه «همه فن حریفی» جامعه روستایی و سنتی را که خاص جامعه غیرتخصیصی و غیرصنعتی است، به‌صورت هویتی غالب بر شکل کارهای تخصصی جامعه صنعتی خود بار کرده‌اند واین خود مضرات بسیار زیادی جهت پیشبرد کار این جامعه به‌وجود آورده و از قدرت رقابت آن در صحنه بین‌الملل به‌شدت کاسته

«جراحت در جوارح بر سرایت خود می‌افزاید.»

در دنیای سوم، ما شاهد کارهای پرهزینه کارشناسی در حوزه حقوقی و پارلمانی هستیم که پس ازتصویب یکسره به زباله‌دان می‌روند. و اگر هم تلاشی در اجرای آن بشود جز نکبت چیزی حاصل نمی‌شود.

اوزون حسن، برای تقویت ایران!، سنگ بنای «باژگونه‌خوانی فرهنگ صنعت» را در ایران بنا نهاد. فرهنگی که پس از ۵۱۵ سال از هیچ باد و باران و حمله و یورشی گزندی ندیده‌است! در مجموع فرهنگ آن روز ایران (سال ۱۴۷۳ م / ۸۷۷ ق) چاره را در آن دید که به جای یافتن سازوکار قوی‌شدن وتسلط به ابزار، دست به دامن ونیزی‌ها بزند.