کتاب رام کردن ذهن سرکش

«اعتیاد تکرار یک رفتار است. چه وابسته به مواد مخدر باشد چه نه. فرد صرف نظر از تأثیر منفی‌ای که روی زندگی خودش و دیگران می‌گذارد احساس می‌کند مجبور به ادامهٔ آن رفتار است.

قرار نیست عازم زندان تجربه‌های گذشته‌مان باشیم.

به یاد داشتن اینکه افرادی که به ما آسیب زده‌اند خودشان هم شکسته و به‌فنارفته‌اند نیز بسیار حائز اهمیت است.

گاهی مراقبت از خودمان به جای آنکه ضرورتی انکارنشدنی باشد، به مسئله‌ای لوکس مبدل می‌شود که از عهده‌اش بر نمی‌آییم.

این جای زخم و نشانی که باقی می‌ماند یادآور این است که ما بهبود یافته‌ایم.

به یاد داشته باشید این درد مربوط به همان خاطره است و نمی‌تواند در این لحظه خاطرتان را مکدر کند.

می‌دانم الان مضطرب و نگرانید. اما این هم می‌گذرد و بعد می‌بینید بهتر خواهید شد.

اگر فرد را به‌خوبی می‌شناسید ممکن است چیزهای زیادی دربارهٔ او بدانید. اما شما که به جای او زندگی نمی‌کنید.

تروما مثل زخمی است که کبره بسته و بالا آمده، اما هنوز به طور کامل خوب نشده است.

تعریف مورد علاقهٔ من از دیوانگی این است: انجام دوباره و دوبارهٔ یک کار با انتظار نتیجهٔ متفاوت.

می‌دونی چی مزخرفه؟ همین لحظه. می‌دونی چی کمکت می‌کنه از پسش بربیای؟ به این فکر کن که این لحظه موندگار نیست و می‌گذره و امروز بابت اینکه با این موضوع سروکله زدی یه کلوچه جایزه داری.

گاهی انگار کارها خیلی بیشتر از چیزی است که بتوان از پسش برآمد.

از آینده درس بگیرید. شما می‌دانید می‌خواهید به کجا بروید و به چه آدمی تبدیل شوید. از آن فرد بپرسید در حال حاضر چه کارهایی لازم است برای رسیدن به آن جایگاه انجام دهید. از او بخواهید تا رازهای موفقیتش را برملا کند.

مفیدترین کاری که می‌توانم انجام دهم توضیح چیزهایی است که در مغز اتفاق می‌افتد و اینکه کارهایی که در روند درمان انجام می‌دهیم طوری طراحی شده‌اند که واکنش‌هایمان را در موقعیت‌های خاص به وضع مطلوب بازمی‌گردانند.

این بخش درست پشت پیشانی شما قرار دارد (با توجه به اسمش منطقی است، نه؟) بخشی از مغز که به‌تازگی تکامل یافته است و دقیقاً همین بخش ما را به‌طرز چشمگیری از سایر گونه‌ها متمایز می‌کند. این بخشی است که وظیفهٔ دریافت اطلاعات از جهان اطراف را بر عهده دارد و درنتیجه افکار و اعمال ما را مدیریت می‌کند. همچنین قشر پیش‌پیشانی تنها بخشی است که طی فرایند رشد، طولانی‌ترین روند پرورش را دارد و تا بیست‌وپنج‌سالگی به ظرفیت کامل خود نمی‌رسد

بخش پیش‌پیشانی به لحاظ نظری متولی کارهاست. واضح است که قشر پیش‌پیشانی قویاً با بقیهٔ بخش‌های مغز در ارتباط است. بخش شکمی مغز (۵) (همان‌طور که می‌دانید این بخش درست پشت PFC قرار دارد...) نیز با بخش کاملاً متفاوتی از مغز در ارتباط است... بخشی که احساسات و عواطف را در خود ذخیره می‌کند

گذرگاه‌های عصبی در این ناحیه به‌طرز عجیبی خارق‌العاده است. سلول‌های مغزی در این ناحیه به نورون‌های اسپیندل معروف هستند... این سلول‌ها برخلاف سلول‌های دیگری که همه‌جا هستند و کوتاه و تپل‌اند، سوپرمدل‌هایی قدبلند و پایه‌دارند. این سلول‌ها قادرند اطلاعات مهمی را جابه‌جا کنند.

همان قسمت میانی مغز که ذکر کردم، همان ناحیه‌ای که با PFC تانگو می‌رقصد، این همان سیستم لیمبیک است. این بخش تا حدی در پس چین‌های مغز پنهان شده است. درست پشت PFC. اگر بخش PFC وظیفهٔ تفکر را بر عهده داشته باشد پس سیستم لیمبیک احساسات را کنترل می‌کند. بخش اعظم احساسات به این مربوط می‌شود که ما چطور خاطرات را ذخیره می‌کنیم.

همان قسمت میانی مغز که ذکر کردم، همان ناحیه‌ای که با PFC تانگو می‌رقصد، این همان سیستم لیمبیک است. این بخش تا حدی در پس چین‌های مغز پنهان شده است. درست پشت PFC. اگر بخش PFC وظیفهٔ تفکر را بر عهده داشته باشد پس سیستم لیمبیک احساسات را کنترل می‌کند. بخش اعظم احساسات به این مربوط می‌شود که ما چطور خاطرات را ذخیره می‌کنیم.

مغز قصد ندارد شما را به فنا بدهد (هرچند گاهی دقیقاً همین کار را می‌کند.)

رسید: % ۲۰ از همهٔ کسانی که فقط علائم ناچیزی از تروما داشتند و ترومایشان کاملاً تشخیص داده نشده بود، دو سال بعد وقتی دوباره ارزیابی شدند، علائمی از خود بروز دادند که نشان می‌داد آثار PTSD در آن‌ها افزایش پیدا کرده و در معرض تشخیص PTSD قرارشان داده.

حالا می‌توانید روی آن موجود طوری تمرکز کنید که وقتی شخصیتی واقعی در دنیای واقعی تهدیدتان می‌کند با آن رفتار می‌کنید.

شما می‌خواهید به زندگی عادی برگردید. ولی تا زمانی‌که از رانندگی در آن خیابان دوری کنید، احساس وحشتی را که با یادآوری آن تصادف بهتان دست می‌دهد عمیق‌تر می‌کنید.

درمان تروما یعنی برطرف کردن مشکل نه تلاش برای غلبه بر آن.

وقتی اتفاقی می‌افتد، از لحظهٔ وقوع به بعد به خاطره تبدیل می‌شود. اگر به ما فضا و حمایت داده شود آن‌وقت قادریم آن خاطره را از لحاظ احساسی، همان‌طور که ذخیره شده پردازش کنیم.

اصلاً مهم نیست چه اتفاقاتی قرار است بیفتد چون شما خودتان را دارید و خودتان حامی خودتان هستید.

خلق داستانی جدید یعنی اول از همه داستانی که در ذهنمان داریم را درک کنیم.

ما عادت داریم آدم‌هایی را انتخاب کنیم که به ما اجازه می‌دهند همان نوار قبلی را بارها و بارها پخش کنیم. وقتی صاحب داستان خود باشید، می‌دانید چگونه نوار را متوقف کنید و دوباره کنترل مغزتان را به دست آورید.