وقتی میان حکومت ایران و دولتی مسیحی جنگ در میگرفته است، جامعهٔ مسیحیان کشور همواره مظنون به همکاری با دشمن میشدند. برای نمونه در سال ۱۸۵۶، وقتی میان ایران و انگلیسیهای مستقر در جنوب ایران جنگ درمیگیرد، مسیحیان مورد سوءظن قرار میگیرند که با دشمن همکاری میکنند. در این موارد رهبران دینی ارامنه باید تلاش زیادی میکردند تا این سوءتفاهمات را برای مردم عادی جلفا که میتوانست به بهای سنگینی تمام شود، رفع کنند.