کتاب تلخ و شیرین

اتفاقاً افراد کمی هستند که بعد از موفقیت رشد می‌کنند. آدم‌ها بعد از شکست بزرگ می‌شوند. از سختی رشد می‌کنند. از درد قد می‌کشند.»

خانه یک مکان نیست. خانه جایی است که اشتیاق آنجاست و شما احساس خوبی نخواهید داشت تا اینکه به آنجا برسید

وقتی بدانید، واقعاً بدانید که زیاد عمر نمی‌کنید، افق دید شما محدودتر و عمیق‌تر می‌شود. سپس شما چیزهایی تمرکز می‌کنید که بیش از همه اهمیت دارند و برای جاه‌طلبی، مقام و جلو افتادن کمتر اهمیت قائل می‌شوید.

کلید خوشنودی این است: دوست داشتنِ (بدون قیدوشرط و بی‌وقفهٔ) آنچه هستید، به جای آنچه انجام داده‌اید.

ما مشتاق معشوقیم ولی معشوق هم بی‌تاب ماست

متقابلاً، محتمل‌تر است که افرادی با همدلی بالا بیشتر از موسیقی غمگین لذت ببرند

آگاه شدن از گذرا بودن زندگی همان‌طور که برای بزرگسالان فراغت ایجاد می‌کند، برای کودکان نیز پایانی بر آزردگی روانی‌شان است.

مسیر رسیدن به تعالی از شکستگی‌ها می‌گذرد.

«از من می‌پرسید که دیوانه‌ام چون در منطقهٔ جنگی ویولن‌سل می‌نوازم؟ چرا از آن‌ها که سارایوو را گلوله‌باران کرده‌اند این سؤال را نمی‌پرسید؟»

بر اساس مطالعه‌ای که روان‌شناس لهستانی، کوبا کریس، انجام داده است؛ در ژاپن، هند، ایران، آرژانتین، کرهٔ جنوبی و مالدیو لبخند زدن نشان تقلب، حماقت یا هر دو است.

"کشتی‌ها به بندرهای زیادی بادبان می‌کشند، ولی حتی یکی از آن‌ها هم به جایی نمی‌رود که زندگی دردناک نباشد.

ترس شما را از خطر دور نگاه می‌دارد، عصبانیت از شما محافظت می‌کند تا مورد سوءاستفاده قرار نگیرید و اندوه، اندوه چه می‌کند؟

«تا در اندوهِ دنیا سرخوشانه مشارکت کنیم

نامش را "کمال بی‌زحمت" گذاشته‌اند. این عبارت به معنای فشاری است که برای برنده به نظر رسیدن بدون هیچ تلاشی وجود دارد و به شکل‌های مختلفی بروز می‌کند. نیک می‌گوید: «از نظر آکادمیک باید طوری به نظر برسید که از همه کمتر درس خوانده‌اید. آماده نیستید اما موفق‌ترین هستید.

ما گرسنه می‌شویم چون نیاز داریم که غذا بخوریم و تشنه می‌شویم چون نیاز به نوشیدن داریم، پس اگر "اشتیاقی تسکین‌ناپذیر" را احساس می‌کنیم که در این دنیا نمی‌توانیم آن را ارضا کنیم، به این دلیل است که به مکانی دیگر، مکانی خدایی، تعلق داریم.

این‌طور نیست که درد با هنر برابر باشد، بلکه خلاقیت این توان را دارد که در چشم درد نگاه کند و تصمیم بگیرد آن را به چیز بهتری تبدیل کند.

سنت آگوستین بیان می‌کند: «دل ما بی‌قرار است، تا زمانی که در [آغوش] تو آرام گیرد.»

اگر نتوانیم غم‌ها و اشتیاق‌هایمان را تغییر شکل دهیم، ممکن است آن‌ها را به شکل آزار، سلطه یا بی‌توجهی به دیگران تحمیل کنیم. ولی اگر متوجه شویم که همهٔ انسان‌ها فقدان و رنج را می‌شناسند یا خواهند شناخت، می‌توانیم به یکدیگر رو آوریم.

در حقیقت می‌توان گفت چیزی که فرد را در حالت تلخ و شیرینی قرار می‌دهد، آگاه‌تر شدن نسبت به پایان است.

«من خوبم، خیلی خوب. هنرم برایم دوستان و احترام به ارمغان آورده است و چه چیزی بیشتر از این می‌خواهم؟»

او جزو آن دسته از افرادی است که می‌شود خطاهای اخلاقی یا شرم‌آورترین اشتباهاتی را به او بگویید که در جمع مرتکب شده‌اید و او تنها لبخندی کج و همدلانه تحویلتان دهد و جام شرابش را بلند می‌کند

نظریهٔ او این بود که آگاهی از فانی‌بودن، نه فقط خود سن، باعث می‌شود انتخاب‌هایی شبیه افراد مسن‌تر و داناتر در زندگی انجام دهیم.

«اینجا ظلمتی است که باید به شما نشان بدهم؛ ما باید بپذیریم که هیچ یاری نیست که همهٔ وجود ما را درک کند و با ما در همهٔ موارد کوچک و بزرگ هم‌سلیقه باشد. در بهترین حالت ممکن، همیشه تنها به درصدی از سازگاری دست خواهیم یافت. بگذارید به افلاطون برگردیم و به عنوان یک گروه، یک بار برای همیشه این ساده‌لوحی جذاب ولی احمقانه و نابودکنندهٔ عشق را بکشیم: ما هیچ نیمهٔ گمشده‌ای نداریم!»

در معرض خلاقیت بودن چه به عنوان مصرف‌کننده، از طریق کنسرت، بازدید از موزه‌های هنری یا استفاده از رسانه‌های دیگر رابطهٔ مستقیم با سلامتی و رضایت بیشتر از زندگی و نرخ کمتر اضطراب و افسردگی دارد.

«دلمان همیشه برای خانه و دنیایی دیگر و متفاوت تنگ است.»

چرا غم، احساسی که ما را افسرده و ملول می‌کند، فشار تکامل را تاب آورده است؟ چه چیزی باعث اشتیاق ما به عشق "کامل" و بی‌قیدوشرط می‌شود (و ارتباطش به علاقهٔ ما به آهنگ‌های غمگین و روزهای بارانی چیست)؟ چرا به نظر می‌رسد خلاقیت با اشتیاق، اندوه و تعالی رابطهٔ مستقیم دارد؟ چطور باید با عشق ازدست‌رفته کنار بیاییم؟ چطور ملتی که با درد زیادی پدید آمده است صاحب فرهنگی می‌شود که شادی را اصل می‌داند؟ چطور می‌توانیم در فرهنگی که مثبت‌اندیشی تحمیل می‌شود با اصالت زندگی و کار کنیم؟ وقتی می‌دانیم که خودمان و هر کسی که دوستش داریم خواهد مرد، چطور باید زندگی کنیم؟ آیا ما درد والدین و نیاکانمان را به ارث می‌بریم و اگر این‌طور است، آیا می‌توانیم آن را به نیرویی سازنده تبدیل کنیم؟ چند دههٔ بعد، این کتاب پاسخ من است.

سخنوران پرتغالی مفهومی به نام ساداج دارند، یک نوستالژی نافذ و شیرین که معمولاً به شکل موسیقایی بیان می‌شود، برای چیزی که عمیقاً عزیز است، مدت‌هاست از بین رفته و شاید اصلاً از ابتدا وجود نداشته است.

«به‌سختی می‌توانست نوعی از زیبایی را تصور کند که در آن مالیخولیا نباشد

«می‌خواهی بدانی چطور می‌توانی به من کمک کنی؟ من سه ماه از زندگی‌ام مانده است. ارزشی در این سه ماه نمی‌بینم. اگر می‌خواهی به من کمک کنی، مرا بکش.»

وقتی به کنسرت موردعلاقه‌تان می‌روید و صدای خوانندهٔ محبوبتان را می‌شنوید که آهنگ مغناطیس بدن را می‌خواند، همان اشتیاق است؛ وقتی معشوق خود را ملاقات و با چشمان درخشان یکدیگر را برانداز می‌کنید، همان اشتیاق است؛ وقتی فرزند ۵ سالهٔ دلبند خود را قبل از خواب می‌بوسید و او موقرانه رو به شما می‌کند و می‌گوید: «ممنون برای اینکه این‌قدر مرا دوست داری»، همان اشتیاق است؛ همهٔ آن‌ها وجه‌های یک جواهرند. البته ساعت ۱۱ شب کنسرت تمام می‌شود و باید خودروی خود را در پارکینگ شلوغ پیدا کنید. همچنین اینکه رابطهٔ شما بی‌نقص نخواهد بود، چون هیچ رابطه‌ای بی‌نقص نیست؛ یک روز دختر شما در کلاس یازدهم مردود می‌شود و اعلام می‌کند از شما متنفر است.