کتاب بانوی اعتدال بهاران

بیا برای نرفتن، کمی بهانه بیاور...

چنان که ماه و زمین را به شب، مقابله‌ای‌ست مرا ز غیبتِ مهتابِ روی تو گله‌ای‌ست

در شیوهٔ چشم تو سخن‌های نهفته‌ست حرفی بزن، از برزخ این شب برهانم

نان و زخم از من و نمک از تو...

مرا که همچو شیشه، بیمِ هر زمان شکستن است ‫پناه ده، رها مکن میان سنگسارها

سکوت، آوازِ مقبولی‌ست بی‌شک در چنان جایی ‫که از هُرمِ نفَس‌ها شعلهٔ تنبور می‌ریزد

به من نگاه کن ای جان، دگر چگونه بگویم: ‫بیا برای نرفتن، کمی بهانه بیاور...

‫من ‫نه کافرم ‫نه ملحدم ‫نه زاهدم ‫من ‫تمام راه را دویده‌ام ‫رنج برده‌ام ‫نفَس شمرده‌ام ‫تا ‫به کوچه‌های شهرِ بی‌کسی رسیده‌ام

سیگاری ‫از رهگذری بستان ‫و با آتشِ تبِ من ‫روشن کن...