کتاب معماری شادمانی

شهری که به شیوه‌ای کاملاً منطقی طراحی شده است با محدوده‌هایی مشخص برای سکونت، تجارت و صنعت که همگی از هم جدا شده و از طریق خیابان‌های طولانی به هم راه دارند، ما را از لذت‌های پیش‌بینی نشدهٔ زندگی روزمره محروم می‌سازد و زندگی در آن را ناخوشایند می‌کند. در مقابل، ما محیطی را که بر خلاف یک برنامه کاملاً منطقی، با طبیعت خاص انسان متناسب است، می‌پسندیم.

معماری نه فقط یک حرفه برای رفع نیازهای بنیادی انسان، بلکه یک هنر است و هر جا پای هنر در میان باشد، ناگزیر حرف زیبایی نیز به میان می‌آید.

اگر یک شیء ارزش‌ها و سبک زندگی مورد پسند ما را تداعی کند، برایمان جذابیت دارد و زیبا به نظر می‌آید. علاوه بر این، طراحی اشیاء و ساختمان‌ها می‌تواند یادآور انواع شخصیت‌های انسانی باشند. دادن نسبت‌های انسانی به اشیاء یک میل طبیعی است.

زیرا محیط پیرامون هر کسی کمک می‌کند تا بخش‌هایی از شخصیت او نمایان شود. این مسئله مهم است، زیرا انسان‌ها لایه‌های روان‌شناختی متصل و پیچیده‌ای دارند که همهٔ آن‌ها به راحتی در دسترس نیست.

محیط پیرامون هر کسی کمک می‌کند تا بخش‌هایی از شخصیت او نمایان شود. این مسئله مهم است، زیرا انسان‌ها لایه‌های روان‌شناختی متصل و پیچیده‌ای دارند که همهٔ آن‌ها به راحتی در دسترس نیست. برای مثال، نمی‌توان به راحتی به لایه خلاق و آنی خود در هر زمانی دست پیدا کرد. برای اینکه بتوان موتورهای خلاقیت را به راه انداخت می‌بایست در محیطی مناسب قرار گرفت؛ طبیعتاً یک پارک زیبا بسیار الهام‌بخش‌تر از یک اتاق خالی و بی‌روح است.

ساختمان‌ها بر احساس و رفتار ما تأثیر می‌گذارند و به همین علت، در طول تاریخ از معماری برای خودنمایی و نمایش تصویری خاص از خود به جهانیان استفاده شده است؛ به عبارت دیگر، افرادی که چنین عمارتی را می‌بینند، ممکن است تصور کنند که صاحب آن نیز از همان ارزش‌های کلاسیک بهره‌مند است.

بر اساس یک نظریه، مردم دوست دارند در اطراف ساختمان‌هایی با ویژگی‌هایی باشند که خود فاقد آن‌ها هستند.

ظرافت و زیبایی یک ویژگی دلچسب برای همهٔ ما انسان‌هاست؛ چه در قالب یک لباس شیک و ساده باشد، چه یک جفت کفش یا حتی یک فکر! پس تعجبی ندارد که مردم ساختمان‌های ظریف و شیک را می‌پسندند.