بریده‌هایی از کتاب شرح منطق الطیر

پناه بر خدا از اینکه نماز، قرآن خواندن یا اشک، حجاب باشد.

«خودِ» انسان نیز گاهی وابسته به مال، گاهی وابسته به جاه و مقام و گاهی وابسته به ارتباطاتش با دیگران است و خیلی وقت‌ها باید از اینها دست کشید و اگر از آنها دست نکشد، چیزی از کمال را به او نمی‌دهند؛ زیرا اینها با او (خدا) جمع شدنی نیستند: «مَا جَعَلَ اللهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَینِ فِی جَوْفِهِ».

«أَرَأَیْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ». آن کسی که هوای نفسش را اله خود برمی‌گزیند، نیز به دنبال فطرتش است؛ اما در مصداق اشتباه کرده است.