کتاب انهدام یک قلب

من جز تو کسی را ندارم، تویی که هرگز مرا نشناختی، منی که همیشه دوستت داشتم.

چقدر خوب است آدم زندگی‌ای آرام، رضایتمندانه و فارغ از سروصدای دنیا داشته باشد!

با وجود همهٔ این‌ها، زمان قدرتی بی‌نظیر دارد و بالا رفتن سن به‌طرز عجیبی همهٔ احساسات را فرسوده می‌کند.

تو برای من همه‌چیز بودی. تمام زندگی‌ام. هیچ‌چیز برایم وجود نداشت مگر به تو مربوط می‌شد.

"دیگر حماقت کافی است! الان شما به هتل می‌روید. اتاقی می‌گیرید. فردا صبح، به سراغتان می‌آیم و شما را به ایستگاه خواهم برد. شما باید از اینجا بروید. باید همین فردا به خانه‌تان برگردید و من تا موقعی که شما را بلیت‌به‌دست سوار قطار نکنم آسوده نمی‌شوم. آدم تا جوان است از زندگی به‌خاطر باختن چند صد یا چند هزار فرانک سیر نمی‌شود، وگرنه اسم این بزدلی و سستی خواهد بود؛ بحران ابلهانهٔ خشم و ناامیدی. فردا خودتان به من حق خواهید داد."