شاید بزرگترین کاری که امیرالمؤمنین (ع) در مسیر فداکاری در راه اسلام و پایبندی خالصانه به دین انجام داد، موضعی بود که در برابر خلافت شورایی گرفت و بدینسان، از خودش الگویی برای فنا شدن در دین ساخت؛ دینی که در واقع به جزئی از ماهیت خود او تبدیل شده بود. اخلاص او چنان بود که همهٔ منزلتهای شخصی را از وجود او برکشید و او را به حقیقتی والا به بلندای خود دین و مانا به ماندگاری عمر آن تبدیل نمود.
m.r