کتاب مرا می‌نویسی

تنهاییِ نهنگ با ماه و موج و سنگ و صدف پُر نمی‌شود.

آخرین دانه این مزرعه را نیز کلاغان خوردند و مترسک، به دعا مشغول است.

به دست آوردنت پایانِ رفتن نیست آغاز است و تعبیری که من از عشق دارم یک درِ باز است.

این روزها بسیار خسته می‌شوم و انگار این جاده هیچ وقت به پایان نمی‌رسد!

آنکه رفتنی‌ست می‌رود با بهانه‌های کوچک و بزرگ. آنکه بی‌حساب عاشق است بی‌بهانه ماندنی است.

گفت: روزت به خیر و ندانست روزها نیز بی‌تو بی‌خیرند.

عشق خوابی‌ست که بیداریِ ما می‌بیند.

آنکه فکر می‌کنی بدون او هیچ گاه روزهای بعدی‌ات نمی‌رسد ز راه ناگهان ماضی بعید می‌شود.

آخرین دانه این مزرعه را نیز کلاغان خوردند و مترسک، به دعا مشغول است.

آنکه شمس بود عاقبت گذاشت رفت این ستاره‌های کاغذی که هیچ...

پروانه نیستم تنها پری جدا شده‌ام از پرنده‌ای در باد، دربه‌در.

سنگ را آب کردن کار عشق است آب را سنگ کردن شاهکار صمیمانه کیست؟

می‌بوسمت که مزّۀ روحم عوض شود...

نیستی و بهار هم بی‌تو سوءتعبیرِ یک زمستان است.

مثل دلفین‌ها با تمام هوش و زیبایی زندگی کردیم تا اسباب تفریح کسان دیگری باشیم.

آنکه فکر می‌کنی بدون او هیچ گاه روزهای بعدی‌ات نمی‌رسد ز راه ناگهان ماضی بعید می‌شود.

این روزها با هرچه دمخور می‌شوی با هر که می‌جوشی؛ تکثیرِ تنهایی است.

من دلم پوسید بوسه‌ای، سطری، سلامی، خنده‌ای، چیزی!

معمار این خیابان عاشق نبوده است. هر روز بی‌تو می‌روم از این پیاده‌رو.

گاهی مجبور می‌شوی که ببندی دریچه را تا خاطرات خوب بمانَد برای تو.

هر که باران باشد روی چشم همۀ پنجره‌ها جا دارد.

گاه می‌لرزد سخت به نسیمی نازک آن درختی که تبر نیز تکانش ندهد.

این روزها با هرچه دمخور می‌شوی با هر که می‌جوشی؛ تکثیرِ تنهایی است.

دلم گره شده است.

مثل دلفین‌ها با تمام هوش و زیبایی زندگی کردیم تا اسباب تفریح کسان دیگری باشیم.

هر که باران باشد روی چشم همۀ پنجره‌ها جا دارد.

آنکه فکر می‌کنی بدون او هیچ گاه روزهای بعدی‌ات نمی‌رسد ز راه ناگهان ماضی بعید می‌شود.

حوض را گره زدم به ماه ماه شد حال هرچه آب بود، رو به‌راه شد.

هرکس برای عشق تعریفِ تازه داشت کلّ جهان به زمزمه‌اش گوش می‌کند.

ساکنِ منطقه عقل چه می‌داند که عشق، در لحظه اقامت دارد.