بریده‌هایی از کتاب غلبه بر اضطراب اجتماعی و کمرویی

فکری که در سر دارید می‌تواند روی احساس شما تأثیر بگذارد. وقتی بیاموزید که چگونه افکارتان را انتخاب کنید، روی احساستان تأثیر می‌گذارد.

توجه داشته باشید که پنج سال دیگر کسی یادش نمی‌ماند که شما حرف کسی را قطع کردید و یا در جلسه‌ای خارج از نوبت حرف زدید. کسی یادش نمی‌ماند که شما قبل از حرف زدن سرخ شدید. بدانید که مکالمه و صحبت کردن اصولی همتای قانون و مقررات ندارد.

اضطراب اجتماعی ریشه در اندیشه دارد.

مداومت به احتمال زیاد به پیشرفت منتهی می‌شود، هر چند ممکن است در شروع پیشرفت بسیار کند باشد.

اضطراب اجتماعی ریشه در اندیشه دارد. اشخاصی که به لحاظ اجتماعی تشویش دارند فکر می‌کنند که دیگران درباره‌شان بد می‌اندیشند و یا اینکه در مقام داوری آنها هستند.

اضطراب اجتماعی ریشه در اندیشه دارد.

تصویرسازی می‌تواند نقش مهمی در اضطراب اجتماعی داشته باشد. تصاویر ذهنی اغلب فرّار هستند امّا تولید احساسات قدرتمند می‌کنند و بازگوکننده معانی واقع در پس‌زمینه هستند.

تنها و بی یار و بی همدم بودن بسیار تهدیدکننده است و به سختی می‌توان آن را برای مدتی طولانی تحمل کرد. تنها و منزوی بودن به انسان احساس آسیب‌پذیری می‌دهد. به همین جهت تنها کردن اشخاص نوعی مجازات به شمار می‌رود.

تشویق کردن به مراتب از انتقاد کردن مؤثرتر است.

درون‌گراها کسانی هستند که از فعالیتهای اجتماعی عقب بکشند، آنها خواهان هیجان تبادلهای اجتماعی به اندازه برون‌گراها نیستند. آنها خواهان رضایت و خشنودی هستند که بدون داشتن مراوده و تبادل با اشخاص دیگر می‌توانند نصیب ببرند. درون‌گراها با کسانی که در صحنه‌های اجتماعی مشوّش می‌شوند فرق دارند.

رفتار انفعالی اگر از حدی بگذرد و ابعاد وسیع بگیرد، از شما شخصی توسری‌خور می‌سازد. این‌گونه تعجب نکنید اگر دیگران پا بر روی شما بگذارند و از رویتان عبور کنند. اگر حرفتان را نزنید و از خود دفاع نکنید، ممکن است مجبور شوید کاری را که دوست ندارید و صرفآ دیگران می‌خواهند، انجام دهید.

کمروها سبب می‌شوند که اشخاصی در قبال آنها کنجکاو شوند

توجه داشته باشید که پنج سال دیگر کسی یادش نمی‌ماند که شما حرف کسی را قطع کردید و یا در جلسه‌ای خارج از نوبت حرف زدید. کسی یادش نمی‌ماند که شما قبل از حرف زدن سرخ شدید. بدانید که مکالمه و صحبت کردن اصولی همتای قانون و مقررات ندارد.

در مورد اضطراب عملکرد، عاملی که تولید اضطراب می‌کند این است که شخص می‌خواهد بهترین عملکرد را از خود ثبت کند، و یا دست‌کم می‌خواهد عملکرد بسیار خوبی داشته باشد.

نیازی نیست بدانیم چه عاملی تولید اضطراب اجتماعی کرده است تا بتوانیم تغییری در شرایط ایجاد کنیم.

موفقیت تولید موفقیت بیشتر می‌کند.

در ابراز کردن چیزی وجود دارد که از شدت ناراحتی می‌کاهد.

- اندیشه در ایجاد اضطراب اجتماعی نقش کلیدی دارد. - آنچه فکر می‌کنید روی احساستان تأثیر می‌گذارد،

اضطراب اجتماعی سبب می‌شود فکر کنید که دیگران شما را به خاطر حرفی که زده‌اید یا کاری که کرده‌اید داوری می‌کنند، و داوری‌شان منفی است.

اضطراب اجتماعی سبب می‌شود که متفاوت از دیگران احساس کنید، منفی فکر کنید، احساس کنید که دیگران چیزی برتر از شما دارند

تنها ۵ درصد بالغان معتقدند که هرگز کمرو نبوده‌اند و حدود ۸۰ درصد اشخاص می‌گویند که در مواقعی از دوران کودکی و نوجوانی با کمرویی شدید روبه‌رو گردیده‌اند.

درون‌گراها با کسانی که در صحنه‌های اجتماعی مشوّش می‌شوند فرق دارند. درون‌گراها در معرض زندگی اجتماعی هراسان و عصبی نمی‌شوند.

بسیاری از کمروها از خودشان خجالت می‌کشند و از اینکه کمرو و خجالتی هستند شرمنده‌اند. انگار تقصیری متوجه آنهاست و باید به این دلیل که نتوانسته‌اند بر مسئله خود غلبه کنند سرزنش شوند.

یک نفر ممکن است فکر کند: «اگر او بخواهد بدانم، به من می‌گوید.» شخص با این ذهنیت سؤال نمی‌کند زیرا آن را به حساب بی‌ادبی و گستاخی می‌گذارد. امّا شخص مقابل ممکن است با خودش بگوید: «او هرگز از من سؤال نمی‌کند. بنابراین به این موضوع علاقه‌مند نیست.»

فرضیه‌ها به شما می‌گویند چه کارهایی را باید یا نباید بکنید: «تا زمانی که لباسهای خوب نپوشم در نظر دیگران جذاب ظاهر نمی‌شوم.» یا «باید بانمک و جالب توجه باشی تا دیگران بخواهند با تو کنار بیایند، در غیراین صورت به تو محل نمی‌گذارند.» کار کردن روی این فرضیه‌ها به سرعت به شما می‌گوید که لباس معمولی‌تر بپوشید، کمتر آرایش کنید، سعی نکنید بانمک شوید و بذله بگویید و شوخی کنید.

کسانی که اضطراب اجتماعی دارند تصور می‌کنند که تبادل با دیگران سبب می‌شود آنها به نقاط ضعفشان پی ببرند. تصور می‌کنند دیگران نظر آنها را رد می‌کنند، آنها را نادیده می‌انگارند، از آنها انتقادمی‌کنند به این دلیل که آنها رفتار قابل قبولی از خود نشان نداده‌اند. با این ذهنیت ایجاد تبادل با دیگران دشوار می‌شود. صحبت کردن، گوش دادن و دوست پیدا کردن سخت می‌شود. این ذهنیت اغلب سبب انزوا و تنهایی می‌شود. این‌گونه نمی‌توانند با سایرین صمیمی بشوند، نمی‌توانند شریک زندگی پیدا کنند تا زندگی‌شان را با او سهیم شوند.

مضطربان اجتماعی معمولا در قبال دیگران احساس دوستی می‌کنند و رفتارشان اغلب مورد قدردانی و امتنان دیگران قرار می‌گیرد. امّا برای این اشخاص احساس راحتی کردن کنار دیگران دشوار است. اینها به قدری مشوّش می‌شوند که نمی‌توانند کیفیات خوب خود را بروز دهند. اضطراب روی ابرازها و حالات آنها تأثیر می‌گذارد. ممکن است اشخاص مشوّش اجتماعی اعتمادشان را به دوست‌داشتنی بودن خود از دست بدهند و اعتمادبه نفسشان کاهش پیداکند.

سه نوع هراس به طور مسلّم با نداشتن قاطعیت در ارتباط‌اند: ترس از داوری شدن یا مورد انتقاد قرار گرفتن، ترس از رد شدن و به بازی گرفته نشدن و ترس از نیازمند واقع شدن.

وقتی به لحاظ اجتماعی مشوّش هستیم، می‌توانیم به طرزی دردناک از خود آگاه شویم و به نواقص و کوتاهیهای خود فکر کنیم.

اضطراب اجتماعی سبب می‌شود که متفاوت از دیگران احساس کنید، منفی فکر کنید، احساس کنید که دیگران چیزی برتر از شما دارند. این سبب می‌شود که از عزت نفس کاسته شود و احساس خودارزشمندی نقصان بگیرد. اعتمادبه نفس هم کاهش می‌یابد. احساس می‌کنید از تواناییهای لازم بی‌بهره‌اید.