کتاب فروید

درمان بزرگسالان بارآمده در جامعه‌ای منحط حاصلی ندارد. پس باید به چاره‌ای سیاسی متوسل شد و کودکان را از سرآغاز حیاتشان به‌نیکی تربیت کرد. بنابراین، موضوع دیگر نه خنثی‌سازی و شفای آسیب‌های روانیِ گذشته، که پیشگیری از آنهاست.

روان‌کاوی در پی تغییر ساختار روان است، نه تغییر این یا آن میل و آرزو و خیال؛ خواست روان‌کاوی دگرگون‌کردن کارکرد خود روان است. یکی از پیامدهای روان‌کاویِ موفق این است که از خشونت و قدرت سوپرایگوی تنبیه‌گر آدمی کاسته شود. قرار بر تلطیف امر و نهی سوپرایگو نیست، بلکه باید در رابطهٔ سوپرایگو و ایگو تغییری رخ دهد. رابطهٔ ایگو و سوپرایگو باید چنان هماهنگ و سازوار شود که تمایز این دو رفته‌رفته از میان برود. به یک معنا، مقصد و مقصود کنش درمانی در روان‌کاوی همین است.

فروید میل جنسی را محور هستی آدمی می‌داند -یعنی محور هستی ما. او اما اضافه می‌کند که مقصودش از میل جنسی با دریافت عرفی تفاوتی بنیادین دارد. [۱] بنابراین، هدف او صرفاً این نیست که نشان دهد تأثیر میل جنسی بر زندگی ما فراتر از آنی است که می‌پنداریم، بلکه برآن است که درک ما را از میل جنسی دگرگون کند. خواست فروید تغییر پارادایم است، یعنی نوعی بازنگری در مفهوم میل جنسی. از این رو، اگر در صدد فهم فروید و روان‌کاوی هستیم، باید از این خیال خام بپرهیزیم که می‌دانیم میل جنسی چیست و گمان نبریم که فروید می‌خواست تمام پیچیدگی‌های شگفت وجود ما را به میل جنسی تقلیل دهد.