کتاب نوادگان

مجبور نیستی دربارهٔ چیزهایی که دوست نداری صحبت کنی

از باز کردن زخم‌های قدیمی چیزی گیرت نمی‌آید، فقط خیلی بیشتر ازدست می‌دهی.

باید وقتی زمانش رسید، از شانست استفاده کنی. چه کسی می‌داند دوباره کِی شانس درِ خانه‌ات را می‌زند؟

«تمامش کن.» «چی را تمام کنم؟» «دلبری کردن برای من!»

یاد گرفته بود که یا باید از غم دوری کند یا در آن غرق خواهد شد.

به‌محض گفتن حقیقت، دیگر نمی‌توان آن را پنهان کرد.

«عشق بر همه‌چیز پیروز است.»

حس تنهایی‌ای دارم که مانند پتو دور من پیچیده است.

زمانی به دیگران توجه می‌کرد که از آنها توجهی را که گمان می‌کرد لایقش است دریافت نمی‌کرد.

به بخشیدن هم فکر کن، باشد؟‌

باید خودمان را هم ببخشیم. اگر متوجه اشتباهت نباشی، نمی‌توانی خودت را ببخشی.

«گاهی یادش می‌رود گستاخ باشد.» میلی ادا درمی‌آورد. «و باز یادش می‌آید که گستاخ شود.»

چشمش دور اتاق چرخید. همه‌جا را نگاه می‌کرد، به‌جز چشمان من.

عصبانیت حس خوبی به انسان می‌دهد، اما کمکی نمی‌کند و باعث تغییر چیزی نمی‌شود.

بگذار فقط امروز تمام شود.

خانواده خیلی مهم است،

«گذشته را در گذشته رها کن.

سرکوب احساسات اصلاً خوب نیست.»

«همه رازهایی دارند.» جرعه‌ای نوشید. «انکارناپذیر است. منتها سؤال اینجاست که راز خودت را نگه داشته‌ای یا شخص دیگری را.»

یا باید از غم دوری کند یا در آن غرق خواهد شد.

به‌محض گفتن حقیقت، دیگر نمی‌توان آن را پنهان کرد.

بدبختی همیشه نیست، مگر اینکه برایت ایجادش کنند.

از باز کردن زخم‌های قدیمی چیزی گیرت نمی‌آید، فقط خیلی بیشتر ازدست می‌دهی

«او یک آدم است. نمی‌توانی علامت دلار رویش بزنی و کارت با او تمام شود.»

احساس کردم همه‌چیز را خراب کرده‌ام و وحشت‌زده شدم. وقتی هم وحشت کنم، همان یک‌ذره کنترلم را هم ازدست می‌دهم.»

«ما در دنیای می‌توانست‌ها زندگی نمی‌کنیم. ما در دنیای واقعی زندگی می‌کنیم، همین دنیا.»

از یک شخص تقلبی به یک شخص تقلبی دیگر؛

«عشق بر همه‌چیز پیروز است.»

بعد از درگذشت پدر بیشتر روزها دچار این حس می‌شد که جای خالی پدرِ بزرگ‌تر از جهان، پرکردنی نیست. غمِ ازدست‌دادنی که تمام عمرش او را دچار درد کرده بود

همیشه اولویت با خانواده است.