بریده‌هایی از کتاب بی توئی

انگار نه انگار که سکوتت از شعرهایم قربانی می‌گیرد

پس از تو، آیینه بر آیینۀ آسیمه‌گی‌ می‌گردد و جان کندن، قاعده معمول روزهاست.

در بی‌توئی، لبانِ قحطی زده‌ام، حسرت می‌زایند.