ماموت و ماستودون، که تا آن زمان خیلی خوب زندگی میکردند، در برابر تغییرات اقلیمی تسلیم شدند و امروزه برای کنجکاوی دیرینهشناسی مایهٔ سرگرمی هستند. آنها از سرما به خود لرزیدند و مردند. درحالیکه انسان، انسان ضعیف، باقی ماند. تفکر و نوآوری آغاز شد
ویماند
ما نمیتوانیم، بدون آنکه روزبهروز بهتر شویم، در این قلمروی ملکوتی با هر استعداد و نبوغی به مدت طولانی زندگی کنیم. در این دنیا نباید در پی جنون هوسانگیز جوانی باشیم، بلکه باید به خوشبختی ثابت و پایدار و لذتی عمیق دست یابیم که تا وقتی زندهایم زمان نتواند آن را از ما بگیرد.