کتاب چگونه اعتماد به نفس را افزایش دهیم؟

وقتی شروع کرده بود، نمی‌دانست می‌خواهد چه بگوید و وقتی پایان داد، نمی‌دانست چه گفته است.

شخصیت موضوع مبهم و اغفال‌کننده‌ای است. شخصیت مجموعه‌ای از ترکیب یک فرد است: فیزیک، روح و روان، فکر، صفات، تمایلات، علایق، خلق‌وخو، قالب ذهن، توان و قدرت، تجربه، تربیت خانوادگی و تمام زندگی. شخصیت به اندازهٔ تئوری نسبیت انیشتین پیچیده است و به همان اندازه کمتر درک شده است.

بسیاری از کسانی که بعدها سخنرانان مشهوری شدند، در وهلهٔ نخست از دستپاچگی به ستوه آمده بودند و ترس از حضار آنها را میخ‌کوب کرده بود. این حالت تجربهٔ برایان، جان برایت، لوید جورج، چارلز استوارت پارنل، جین جورس، دسرائلی، شریدان و بسیاری دیگر بوده است.

لینکلن می‌گوید: «به نظر من هرچه عمرم طولانی‌تر می‌شود، هرگز برایم پیش نخواهد آمد که بدون آمادگی پشت میکروفون سخنرانی بروم و دستپاچگی و اضطراب به سراغم بیاید.»

آپوستل جان می‌نویسد: «عشق کامل و تمام‌عیار ترس را از بین می‌برد.»

«تا وقتی که مطمئن نیستی حرفی برای گفتن داری، دهان باز نکن. هرگاه هم خواستی سخنی بگویی، ابتدا دقت کن که چه می‌خواهی بگویی، سپس بگو و در جایت بنشین.»

دوم: در مورد موضوعی که می‌خواهید راجع به آن صحبت کنید، اطلاعات دقیق و جامع داشته باشید اگر سخنران دربارهٔ گفته‌هایش با دقت تمام فکر نکند و براساس آنها برنامه‌ریزی نکند، وقتی با جمعیت حضار روبه‌رو می‌شود، احساس راحتی نخواهد کرد و مانند نابینایی می‌شود که می‌خواهد عصاکش کوری دیگر شود. در چنین وضعیتی سخنران به طور طبیعی دچار دستپاچگی شده و نادم و پشیمان به دلیل سهل‌انگاری و غفلتش شرمسار و خجالت‌زده می‌شود.

پرفسور رابینسون در کتاب «خرد در سازندگی» می‌گوید: «ترس نتیجهٔ نادانی و عدم اطمینان قطعی است.» به سخن دیگر: ترس ناشی از فقدان اطمینان و اعتماد است. حال چه چیزی موجب فقدان اطمینان می‌شود؟ فقدان اطمینان هنگامی گریبان‌گیر آدمی می‌شود که ندانید واقعاً قادر به انجام چه کاری هستید و از عهدهٔ چه چیزهایی برمی‌آیید. ندانستن اینکه از عهدهٔ چه کاری برمی‌آیید، معلول نداشتن تمرین است. وقتی تجربهٔ موفقی در کارنامه‌تان ثبت شود، ترس و وحشت‌تان محو می‌شود و همچون ماهی که در تابش نور آفتاب صبحگاهی ماه ژوییه ناپدید می‌شود، وحشت‌تان نیز محو می‌شود.

«وقتی دانش کسی منظم و ساماندهی شده نیست، هرچه بیشتر داشته باشد، اغتشاش فکری‌اش بیشتر و بزرگ‌تر خواهد بود.»

این «قوانین طبیعی حافظه» که بسیار هم ساده‌اند، فقط سه مورد هستند و سیستم حافظه‌ای تمامی مردم بر پایهٔ آنها استوار است. به طور خلاصه آنها عبارتند از: ادراک، تکرار و ایجاد ارتباط.

«آنچه که می‌گویید به اندازهٔ آن‌طور که می‌گویید مهم نیست.»

لوید جورج اعتراف می‌کند که: «اولین بار که سعی کردم در میان جمعی صحبت کنم، فردی بی‌دست و پا و بیچاره به نظر می‌رسیدم. نمی‌توان توصیف کرد، اما همین‌طور هم بود، زبانم خشک شده و به سقف دهانم چسبیده بود، طوری‌که در ابتدای کار حتی یک کلمه هم نمی‌توانستم بر زبان بیاورم.»

فیلیپ دی. آرمور بعد از انباشتن میلیون‌ها دلار گفت: «دوست داشتم به جای اینکه سرمایه‌داری بزرگ باشم، سخنران بزرگی می‌بودم.»

یکی از معروف‌ترین روان‌شناسانی که در آمریکا زندگی می‌کرد، پرفسور ویلیام جیمز می‌نویسد: «به نظر می‌رسد رفتار پیرو احساس باشد، اما واقعاً این دو با یکدیگرند و در کنار یکدیگر هم هستند. با تعدیل‌سازی رفتار تحت کنترل مستقیم اراده، می‌توانیم به طور غیرمستقیم احساسات خارج از کنترل اراده را نیز تعدیل کنیم.

سخنرانی‌هایی که مجموعه‌ای از نوشته‌های دیگران و گفته‌های این‌و آن هستند، همیشه فرسوده، دست‌دوم و مانده به نظر می‌رسند و طعم غذایی را می‌دهند که چند بار گرم شده باشد. اما سخنرانی‌هایی که زنده و پویا هستند و به حریم امن روح و جان وارد می‌شوند، در آنجا قدم می‌زنند و جست و خیز می‌کنند و خدا را می‌ستایند؛ سخنرانی‌هایی که به قلب انسان‌ها رسوخ می‌کنند و موجب آن می‌شوند که انسان‌ها همچون عقابی با بال‌های قدرتمند به پرواز درآیند و بدون خستگی و ضعف در راستای مسئولیت و وظیفه قدم بردارند، این‌گونه سخنرانی‌های واقعی از جمله سخنرانی‌هایی هستند که در اصل از انرژی حیاتی کسی که آنها را ایراد می‌کند زاده می‌شوند.»

اگر بتوانی رؤیا ببینی و نگذاری رؤیایت بر تو تسلط پیدا کند، اگر بتوانی فکر کنی و نگذاری همهٔ افکارت به اهداف و آرمانت تبدیل شوند، اگر بتوانی با پیروزی و شکست برخورد کنی و با هر دو فریب‌کار به یک صورت رفتار کنی، اگر بتوانی قلب، اعصاب و تار و پود وجودت را تحت فشار قرار دهی تا مدت‌ها بعد از اینکه از کار افتادند دوباره به خدمتت درآیند، و هنگامی که هیچ‌چیزی در درونت نیست به جز اراده‌ای که می‌گوید: «ادامه دهید»، اگر بتوانی آن دقیقه‌ای که خشم وجودت را فرا گرفته و امکان بخشش در تو نیست را با ۶۰ ثانیه دو پر کنید، زمین و هر آنچه در آن است، از آن تو خواهد بود،

فرازیِر، افسر بالارتبهٔ امور دینی نیروی دریایی ایالات متحده در زمان جنگ جهانی اول، با کسانی که می‌خواستند برای منصب افسر امور دینی ثبت‌نام کنند مصاحبه می‌کرد. وقتی از او پرسیدند برای چنین منصبی چه خصوصیاتی لازم و ضروری است، با چهار کلمه پاسخ داد: «بخشش، عقل سلیم، ثبات و جرئت.» این خصوصیات برای موفقیت در سخنرانی نیز شرط لازم محسوب می‌شوند. آنها را به عنوان شعار خود حفظ کنید.

«همه چیز به حالت و روشی که فرد با آن صحبت می‌کند بستگی دارد نه به موضوع و گفته‌های او»

«در سخنرانی سه فاکتور حائز اهمیت است: کسی که صحبت می‌کند، روش صحبت کردن او و چیزی که می‌گوید. و از میان این سه عامل، آخرین ویژگی کمترین اهمیت را دارد.»

«محصولات ما دقیقاً مثل یکدیگرند و هیچ تفاوتی در آنها دیده نمی‌شود، اما هیچ دو انسانی را نمی‌توان یافت که دقیقاً مثل هم باشند. هر زندگی‌ای که متولد می‌شود، موجود جدیدی در زیر نور خورشید است که تا آن زمان هیچ موجود دیگری شبیه آن وجود نداشته و در آینده هم وجود نخواهد داشت. یک مرد جوان باید این ایده را دربارهٔ خود داشته باشد. او باید به دنبال جرقه‌ای بگردد که باعث تفاوتش با دیگران می‌شود، سپس آن را برای تمام مواردی که بابت آنها در نظر دیگران ارزشمند جلوه می‌کند تقویت کند.

اگر دل‌چسب‌ترین و خواستنی‌ترین لذت‌های جهان سه مورد باشند، فکر می‌کنید آنها چیستند؟ روابط جنسی، دارایی و دین. با مورد اول می‌توانیم حیات را بیافرینیم، با مورد دوم به آن بقا می‌بخشیم و با مورد سوم امید به ادامهٔ آن در جهان آخرت را داریم.

زیبا: قشنگ، خوش‌منظر، شکیل، دل‌فریب، ملیح، خوش‌رو، دل‌پسند، خوش‌ریخت، خوش‌نما خوب‌رو: خوشگل، خوش‌قیافه، فریور، خوش‌چهره، خوش‌ترکیب، جذاب، خوش‌بر و رو، موزون، دلپذیر، گل‌چهره تابناک: درخشان، خرم، گلگون، روشن، فروزان، سرخ مرتب: شیک، تر و تمیز، نظیف، پاکیزه، آراسته، شسته رفته، خودآرا تابان: درخشان، بارقه‌دار، درخشنده، متشعشع، پر زرق و برق، پرتلألو، براق، جلادار، باشکوه، مجلل، مشعشع، غرا، تابش‌دار، درخشان هنرمندانه: بدیع، فریبنده، دلربا، جاذب، دلکش، خوش‌نما، دل‌فریب، خوش‌منظره کامل: بی‌عیب، ناآلوده، درست، تمام‌عیار، عالی

«تا وقتی که مطمئن نیستی حرفی برای گفتن داری، دهان باز نکن. هرگاه هم خواستی سخنی بگویی، ابتدا دقت کن که چه می‌خواهی بگویی، سپس بگو و در جایت بنشین.»

چانسی ام. دِپیو می‌گوید: «هیچ فعالیت دیگری وجود ندارد که کسی بتواند با انجام آن، زودتر از توانایی در سخنرانی قابل قبول، به مقام و منزلت برسد و شناخته شود.»

پرفسور جیمز در این‌باره می‌گوید: «اگر می‌خواهید احساس شجاعت کنید، چنان رفتار کنید که شجاع هستید،

«دو دقیقه قبل از شروع صحبت، ترجیح می‌دهم شلاق بخورم تا این کار را انجام بدهم، اما دو دقیقه قبل از آنکه تمام کنم، ترجیح می‌دهم گلوله به سویم شلیک کنند تا اینکه کار را به پایان برسانم.»

در هر زمینه‌ای گروهی بزدل و ترسو هستند که به مرور زمان از رستهٔ خود ریزش می‌کنند،

در مورد موضوعی که می‌خواهید راجع به آن صحبت کنید، اطلاعات دقیق و جامع داشته باشید اگر سخنران دربارهٔ گفته‌هایش با دقت تمام فکر نکند و براساس آنها برنامه‌ریزی نکند، وقتی با جمعیت حضار روبه‌رو می‌شود، احساس راحتی نخواهد کرد و مانند نابینایی می‌شود که می‌خواهد عصاکش کوری دیگر شود. در چنین وضعیتی سخنران به طور طبیعی دچار دستپاچگی شده و نادم و پشیمان به دلیل سهل‌انگاری و غفلتش شرمسار و خجالت‌زده می‌شود.

«تا وقتی که مطمئن نیستی حرفی برای گفتن داری، دهان باز نکن. هرگاه هم خواستی سخنی بگویی، ابتدا دقت کن که چه می‌خواهی بگویی، سپس بگو و در جایت بنشین.»

«اگر بدانی که می‌توانی در برابر حضار کاری انجام بدهی، این ویژگی می‌تواند به تو کمک کند تا دستپاچگی را از خود دور کنی. اگر بتوانی چیزی نشان آنها بدهی، کلمه یا عبارتی روی تخته بنویسی، به نقطه‌ای روی نقشه اشاره کنی، میز را جابه‌جا کنی، پنجره را باز کنی، و یا حتی کتاب‌ها یا کاغذهایی را این طرف آن طرف کنی؛ و در کل هر کار فیزیکی دیگری انجام دهی که هدفی پشت آن باشد، همهٔ این کارها می‌تواند به تو کمک کند تا احساس کنی در خانهٔ خودت هستی.»