بریده‌هایی از کتاب درک ارزش شکست

پذیرفتن شکست پذیرفتن رشد است.

شکست‌هایمان ما را تعریف نمی‌کند، بلکه چگونگی واکنشمان به ناکامی‌هاست که به ما معنا می‌دهد.

شادی گذرا است. فقط زمانی می‌توان کاملاً قدردان شادی بود که احساسات تیره‌وتار در تقابل با آن قرار بگیرد.

شکست موقعیتی برای یادگیری به ما می‌دهد، البته اگر خودمان بخواهیم. باید اشتباه کنید تا بتوانید مسئله را حل کنید.

تنها راه مقابله با تابوها صحبت کردن درمورد آن‌ها است.

دلیل اصلی ناراحتی هیچ‌وقت شرایط شما نیست بلکه افکارتان در مورد آن است.

شکستْ کسب اطلاعات است

در صلح بودن با شکست یعنی پشیمانی‌های کمی دارم.

این معادله به سادگی می‌گوید شادی بزرگ‌تر یا مساوی درکتان از وقایع زندگی، منهای توقعاتتان از زندگی است.

نکتهٔ اصلی همین است: جدایی‌ها به ما می‌آموزند واقعاً که هستیم؛

این معادله به سادگی می‌گوید شادی بزرگ‌تر یا مساوی درکتان از وقایع زندگی، منهای توقعاتتان از زندگی است. اساسا اگر توقعی نداشته باشید، ناامید هم نمی‌شوید. در حالی که اگر انتظارتان بالا باشد، همیشه ناراضی هستید.

اگر در گذشته‌مان دقیق شویم و از خودمان بپرسیم چه می‌خواهد یادمان دهد، دیگر محکوم به تکرارش نخواهیم بود.

شاید قدرتی هرچند کوچک داریم که در زمان‌های بحران، شکست و واکنشمان نسبت به آن را تحلیل کنیم. شاید می‌توانیم کشتی‌هایمان را ضدآب کنیم تا برای طوفان بعدی مجهزتر باشند.

ما جدا از افکار منفی‌مان وجود داریم و ما مسئول بررسی اعتبارشان و تغییر شیوهٔ صحبت با خودمان هستیم.

اگر به اندازهٔ کافی خوش‌شانس باشید که مردی هم‌سوجنس، سفیدپوست و از طبقهٔ متوسط باشید، باز هم در جامعه‌ای متولد می‌شوید که براساس تصویر شما ساخته شده است. یعنی اگر شکست بخورید، به احتمال زیاد آن را به عنوان مانعی قابل‌حل در مسیرتان به سمت موفقیت حتمی می‌بینید. اگر یک زن، یا شهروند درجه دو یا فردی رنگین‌پوست متحمل همان شکست بشود، احتمالاً ممکن است بپذیرد این شکستْ حکمی همه‌جانبه درمورد شخصیتش بوده است. دنیا با افرادی که نامطمئن‌تر هستند نامهربان‌تر است.

شکست‌هایمان ما را تعریف نمی‌کند، بلکه چگونگی واکنشمان به ناکامی‌هاست که به ما معنا می‌دهد.

هرچه باشد، اشتباه‌ها پایهٔ راستی هستند و اگر فردی درست و غلط را نداند، حداقل اشتباه باعث می‌شود دانشش زیاد شود و بفهمد درست نبوده. کارل یونگ، روانکاو

در زمانهٔ پرتلاطم امروزی که «همه به جنگ‌اند»، آنچه از دستِ ما برای خودمان برمی‌آید همین «صلح» است و چه چیزی بهتر از صلح با خودمان. صلح با کرده‌ها و نکرده‌ها، با به‌دست آوردن‌ها و از دست دادن‌ها، با ماندن‌ها و رفتن‌ها، با پیروزی‌ها و ناکامی‌ها.... هر بار که پس از هر زمین خوردنی از جایمان بلند شویم و درس‌هایی که از شکست آموختیم را در آغوش می‌گیریم، همچون شاخهٔ زیتونی‌ست که به خودمان نشان می‌دهیم.

حقیقت این است که نمی‌دانم چرا اتفاقات بد برای افراد خوب می‌افتد. اما می‌دانم روح آدمی توانایی فوق‌العاده‌ای برای مقاومت و بقا دارد.

هلندی‌ها دو کلمه برای شکست دارند. یکی fale است که به شکست‌های معمول در زندگی اطلاق می‌شود مثل رد شدن در مصاحبهٔ کاری یا شکست در امتحان ورود به دانشگاه. دیگری pech است و به شکستی گفته می‌شود که خارج از کنترل ما است، جدایی ناشی از بدشانسی وجودی که تقصیر ما نیست. ریشهٔ این کلمه مشابه کلمهٔ pitch در انگلیسی است که معنی سیاه یا تیره می‌دهد و واژه‌ای است که از مادهٔ چسبندهٔ قهوه‌ای که پس از تقطیر قیر یا تربانتین به دست می‌آید گرفته شده است. این ماده در قرن شانزدهم برای ضدآب کردن کشتی استفاده می‌شد

لازم نیست بهترین باشی، فقط نهایت تلاشت رو بکن. میبل، ستارهٔ پاپ

تفاوت امید و ناامیدی، راه‌های مختلف گفتن داستانی با حقایق یکسان است. آلن دو باتن، فیلسوف

«کلید مراقبه دیدن خود واقعی‌تان و البته بدون قضاوت است. این مراقبه است».

هدف اصلی مراقبه «آگاهی از آنچه در ذهن اتفاق می‌افتد است، نه رسیدن به جایی دیگر یا یک‌جور حالت آرامش درونی. بلکه این است که بتوانید از آنچه واقعاً در ذهنتان اتفاق می‌افتد آگاه شوید. این درست همان کاری است که باید بکنید».

نوشتن شکست‌هایم روی کاغذ یا حتی حرف زدن درموردشان آن‌ها را از بین نمی‌برد، همان‌جا هستند. اما باعث می‌شود متوجه شوم دنیا به آخر نرسیده یا حتی ممکن است چیزهای خوبی از دلش بیرون آمده باشد. -نایجل اسلیتر

هرچه بیشتر با مردم درمورد گسترهٔ بیست‌سالگی‌شان صحبت می‌کنم، بیشتر متوجه می‌شوم که شاید بزرگ‌ترین دستاوردهای این دههٔ خاص نجات یافتن ازش باشد. چون مسئله اینجاست: تمام مردمی که در بیست‌سالگی‌شان احساس شکست می‌کردند نجات پیدا کردند تا داستانش را بگویند. برای خیلی از آن‌ها، سی یا چهل سالگی‌شان بسیار رضایت‌بخش‌تر بود. تجربهٔ من مطمئناً این‌طور بود. معلوم شد هرکسی که تا به حال بهتان گفته پیر شدنْ رهاییِ معرکه‌ای است، چون خودتان را بهتر می‌شناسید و به خردتان اضافه می‌شود، بیراه هم نگفته. این درست است.

انتظارات زیاده از حد دزد شادی است. اگر از خودمان توقع بالایی داشته باشیم، سرنوشتمان احساس شکست خواهد بود.

به ما گفته بودند موفقیتْ شناخته شدن توسط دیگران است، در حالی که در حقیقت معنی‌دارترین موفقیتْ شناخت خودمان است. البته این هدف شرکت‌های بزرگ را، که سعی می‌کنند برای آرامشی که همین حالا هم داریم و کنار آمدن با نقص‌هایمان چیزهایی بفروشند، محقق نمی‌کند. آن‌ها می‌خواهند ما فکر کنیم مصرف کلید خوشبختی است و برای این‌که این اتفاق بیفتد، باید در حالت ناآسودگی دائمی باشیم.