کتاب دست هایت را به من بده

بعضی وقت‌ها لازم نیست آدم بزرگا صبور و بخشنده باشن. بعضی وقت‌ها این بچه‌هان که به پدر مادراشون، به بزرگ‌تراشون درس زندگی می‌دن.

«روبه‌رو شو، از مشکلاتت غول نساز، از هر چیزی که می‌ترسی بهش نزدیک شو.»

ـ هرگز این‌طور فکر نمی‌کنم. عشق موهبت بزرگیه، خوشحالم که تجربه‌ش کردی و خوشحالم که اون شخص هم همین حس رو به تو داره. عشق یک طرفه چیزی شبیه غم و اندوهه. خوشحالم دچار حس بد نخواستن نشدی.

عزیز هر چقدر هم آدم قوی، محکم و تکیه‌گاه باشه، بازم دلش کسی رو می‌خواد. کسی که بشه باهاش خودش بود، خود واقعیش.

«دلت به حال مرده‌ها نسوزه هری، نگرانِ زنده‌ها باش. مخصوصا اونایی که بی‌عشق زندگی می‌کنن!»

داشتم فکر می‌کردم این‌جور مواقع نسخه دکتر چه بود؟ چشم‌هایم را ببندم، نفسم را حبس کنم، تا ده بشمارم و بعد آرام‌آرام نفسم را بیرون بدهم و تا سه بار این کار را تکرار کنم. یا اینکه نزدیک‌ترین چیزی که دم دستم هست بکوبم توی سر طرف مقابل. درست است که راه‌حل دوم پیشنهاد دکتر سروش نبود، اما نمی‌دانم چرا مطمئن بودم راه دوم به نظر خودم بهترین راه‌حل است.

دکتر به من گفته بود؛ «تو مشکل خاصی نداری، ناامید نیستی، افسرده نیستی، تو حس می‌کنی جایگاهت بی‌ارزش شده. تو احساس می‌کنی بی‌اهمیت شدی، باید بلند شی!»

«روبه‌رو شو، از مشکلاتت غول نساز، از هر چیزی که می‌ترسی بهش نزدیک شو.»

می‌دونی پری لازم نیست همه‌مون قهرمان باشیم. لازم نیست سوپراستار یا سوپرمدل باشیم. ما آدمای معمولی هستیم. شکست می‌خوریم و دوباره بلند می‌شیم. گاهی اوقات یه زندگی آروم و معمولی آرزوی خیلی از آدماست.

«زندگی قرار نیست همیشه یه خط صاف باشه، زندگی پر از پستی و بلندیه، پر از سختیه و قطعا نیما تو زندگی من یه نجات دهنده‌ست که سختیا رو کمرنگ می‌کنه.»

گاهی وقتا هر چی سعی کنی بازم نمی‌شه. این‌جور وقتا چی می‌گن؟ مصلحت نیست. من که می‌گم دل‌ها که با هم یکی نشن عمری هم تلاش کنی فایده نداره.

ای کاش زودتر شناخته بودمت! ای کاش زودتر دیده بودمت! ای کاش یه جور دیگه می‌شناختمت!

تو اون دوست عزیزی هستی که باعث شدی دوباره هستی رو پیدا کنم، دوباره از ته دل بخندم.

به زخمای روحت مثل مدال افتخار نگاه کن، تو از هر جنگی پیروز بیرون اومدی، تو قوی‌تر از این حرفایی.

فیلمایی که می‌دیدیم، رمانایی که می‌خوندیم دختر داستان رو تا شب عروسیش نشون می‌داد. چی می‌شد که یهو بعد از پایان صدایی پخش می‌شد و می‌گفت «و آن‌ها سالیان سال با خوشی در کنار هم زندگی کردند.» ما هیچ‌وقت نفهمیدیم زندگی دختر بعد ازدواجش چی شد! من همیشه رؤیاپردازیم تا ازدواج بود. شبی که همه توجه‌ها به توئه، شبی که همسرت همه حرفای قشنگش رو جمع کرده تا تو گوش تو بگه. چرا از دختری که تنها و مستقله حرفی نبود؟ یعنی اون موفق نبود؟ چرا خانواده‌م، جامعه‌م این‌طوری به خوردم دادن خوشبختی یه دختر در گروی ازدواجشه؟ نمی‌دونم هستی به نظرت دیوونه شدم؟

دلت به حال مرده‌ها نسوزه هری، نگرانِ زنده‌ها باش. مخصوصا اونایی که بی‌عشق زندگی می‌کنن!»

شبیه یک زخم روی کمر که قابل دیدن نیست، اما هرازگاهی جای زخم درد می‌گیرد. عادت می‌کنیم اما فراموش، نه...

دختر نور هر خونه‌ایه

تو دیگه کویر چی‌کار داری؟ ستاره‌ت رو پیدا کردی. حتما هم از همه بزرگ‌تر، پرنورتر و درخشان‌تره.

‫دکتر سروش گفته بود؛ «روبه‌رو شو، از مشکلاتت غول نساز، از هر چیزی که می‌ترسی بهش نزدیک شو.»

حضور یزدان خوب بود. شاید چیزی شبیه اولین روز بهار، گرم شبیه ظهرهای تابستان، شیرین شبیه شکلات‌هایی که همیشه توی جیب عمو احمد بود، امن شبیه لبخند گرم عزیز.

وقتی انجامش بدی می‌فهمی به اون سختی‌ای که فکر می‌کردی نبوده. همیشه برداشتن اولین قدم سخته. تو موفق می‌شی!»