مادر باید به تدریج به کودک نشان دهد که شخصیت درونی برای او مطرح است اگر چه آدمی زیبا نباشد، انسانیّت و شرف مایه زیبایی است، اگر چه دارای تجمّل نباشد. مادر در جنبه رهبری فکری کودک، سعی دارد میدان عمل ذهن او را وسیعتر کند و آنرا از خمودی و محدودیت نجات بخشد. مادر میتواند به کودک تفهیم کند که آدمی در سایه تلاش میتواند به هدف برسد و یا بدان نزدیک شود. قادر است وضع نابسامان خود را اصلاح و منظم کند و در این راه از نقایص و شکستها نهراسد. در جنبه عقلی میکوشد ذهن او را از بدآموزیها برکنار دارد. از استدلالهای غیر منطقی و اندیشههای خرافی و ناصواب او را باز دارد. کنجکاوی او را ملامت نکند اگر چه مایه زحمت مادر باشد. فکر و اندیشه او را بستاید اگرچه محدود و ناچیز باشد