بریده‌هایی از کتاب معنای زندگی

هدف لزوماً دوستی را نابود نمی‌کند. در واقع، هر چه از علت و انگیزهٔ دوست شدنمان با هر کس آگاه‌تر باشیم، رابطهٔ بهتری می‌توانیم با او بسازیم.

در زندگی بامعنا رضایتِ هر روزه آن‌قدرها مورد نظر نیست و فرد با آن ارضا نمی‌شود. شاید زندگی بامعنایی داشته باشیم، ولی اغلب اوقات حال خوشی نداشته باشیم ــ درست همان‌طور که ممکن است دائماً دلخوشی‌های سطحی داشته باشیم، ولی به طور کلی زندگی‌مان بی‌معنا باشد.

وقتی کل ماجرا را بدانیم، بیشتر آمادگی داریم صبور و بخشنده باشیم.

در دنیایی که تقریباً همه سریع و قاطعانه دربارهٔ ما قضاوت می‌کنند، حداقل می‌دانیم که از خانواده‌مان طرد نخواهیم شد،

خودخواهیِ خوب یعنی این‌که بدانیم دقیقاً چه کاری را باید انجام دهیم تا حداکثر فایده را برای دیگران داشته باشیم.

یکی از موانع بزرگ در برابر معنا این احساس است که حالا حالاها وقت داریم تا به اهداف مهم خود برسیم.

یک مانع سرسخت در مسیر رسیدن به زندگی بامعنا این پندار ناقص، مجهول، و بسیار خطرناک است که تا آخر دنیا زنده می‌مانیم

قصه‌گوی خوب این را نیز درک می‌کند که، برخلاف برخی تصورات، عوامل متعددی در بروز رویدادهای منفی زندگی نقش دارند. ما هرگز به‌تنهایی باعث و بانی پیروزی‌ها یا شکست‌های خود نیستیم.

حداقل از یک جنبهٔ احساسی خطیر اکثر ما عملاً به این موضوع باور نداریم. همهٔ ما کم‌وبیش قوم‌پرستان احساسی هستیم.

ما ظرف‌ها را با کسی می‌شوییم که دیدگاه‌های سیاسی‌اش کاملاً خلاف دیدگاه‌های ما است، ولی کشف می‌کنیم که روی نحوهٔ آبکشی صحیح لیوان‌ها توافق داریم.

و با این حال، بعضی اوقات، بدون آن‌که از جزئیاتش مطلع باشیم، می‌توانیم کاری کاملاً معجزه‌آسا انجام دهیم: می‌توانیم یک انسان دیگر بسازیم. می‌توانیم اعضا و جوارح موجودی همتای خودمان را خلق کنیم. می‌توانیم شُش بیافرینیم؛ می‌توانیم مغز شخص دیگری را طراحی کنیم؛ می‌توانیم با هضم چند غذا ــ مثلاً موز، ساندویچ پنیر، و بیسکوییت زنجبیلی ــ انگشت بسازیم؛ می‌توانیم عصب‌هایی که افکار مربوط به تاریخ ایران باستان یا کارکرد ماشین ظرفشویی را منتقل می‌کنند به هم متصل کنیم. می‌توانیم تولد یک دستگاه زیستی را که شاید از الان حدود صد سال کار کند دقیقاً طرح‌ریزی کنیم.

منظورمان از کارِ «بامعنا» چیست؟ کاری که به دیگران کمک کند و در خوشحال کردن غریبه‌ها نقش داشته باشد.

مشکلات واقعی بود، اما محدود و قابل حل بود. اِشکال از ما نیست که عاشق کمال هستیم، اما این موضوع رنج زیادی به ما وارد می‌کند.

ثروت همان چیزی است که ارسطو یک فضیلت «اجرایی» می‌نامید: آنچه مثل قدرت بدنی یا ظاهر خوب سلطه و نفوذ فرد در دنیا را افزایش می‌دهد.

ضعفا قوی‌تر از آن‌اند که تصور می‌کنیم، و اقویا ضعیف‌تر از آن‌اند که می‌پنداریم، و قصورات و بلاهت‌های اجتناب‌ناپذیر خودمان در سایهٔ همدردی دیگران کمتر نگران‌کننده به نظر می‌رسد.

«زندگیِ نیازموده ارزش زیستن ندارد»،