کتاب ‌همیشه شوهر

و شما هر کسی را با طبیعت ناچیز خودتان می‌سنجید!

باورهای یک عمر زندگی می‌توانند تحت تأثیر مالیخولیای ناشی از بی‌خوابی شبانه به یکباره تغییر کنند.

من معتقدم که در روسیه زمان ما آدم نمی‌داند به چه کسی باید احترام بگذارد. تصدیق می‌کنید که این نوعی بیماری مهلک اجتماعی است وقتی ندانی به چه کسی باید احترام بگذاری

کینه‌توزانه دوستم داشت، این نیرومندترین نوع دوست داشتن است...

"افکار بزرگ بیشتر از عواطف لطیف سرچشمه می‌گیرند تا از ذهن‌های بزرگ قربان"،

افکار بزرگ بیشتر از عواطف لطیف سرچشمه می‌گیرند تا از ذهن‌های بزرگ

برای یک آدم بی‌قواره، طبیعت نه تنها مادر مهربانی نیست بلکه یک نامادری است. طبیعت آدم بی‌قواره را به دنیا می‌آورد، اما جای آن‌که برایش دل بسوزاند، او را در هم می‌شکند

«هرقدر هم که اجتماع و باورهای فکری آن‌ها زیر و رو شود و هر قدر هم که سر و صدا بکنند و هر قدر هم که این مردم و این افکار تازه شوند، لااقل من همیشه این ناهار لذیذ و خوشمزه را که حالا مشغول خوردنش هستم خواهم داشت، پس من برای همه چیز آماده‌ام.»

اخیراً متوجه شده بود که تا چه حد به وسواس در همه چیز دچار شده است،

مرا شگفت‌زده نمی‌کنید. این چیزها خیلی وقت است که دیگر متعجبم نمی‌کند. پردپاسیلف[ اگر این‌جا بود ]صراحتاً و به تندی جواب می‌داد که عدم درک شما از طبیعی‌ترین چیزها ناشی از تنزل و کم‌رنگ شدن ملموس‌ترین احساسات و افکار شماست؛[ و این تنزل ]در وهله‌ی اول از یک بیهودگی طولانی مدت و در وهله دوم از یک بیکاری طولانی ایجاد می‌شود. به هر جهت ممکن است هنوز هم همدیگر را نفهمیم، درباره‌ی شما همه چیز را به من گفته‌اند... شما حدود پنجاه سالی دارید، این‌طور نیست؟» ‫ «لطفاً حرفتان را بزنید.» ‫ «خواهش می‌کنم مرا به خاطر گستاخی‌ام ببخشید و عصبانی نشوید، منظوری نداشتم. من به هیچ‌وجه میلیونر بزرگ آینده نیستم، هرچند که شما خوش داشتید این‌طور فکر کنید (چرا چنین فکری کردید!) همان‌طور که می‌بینید من همینم که این‌جا هستم، اما به آینده‌ی خود کاملاً ایمان

شرم‌آور‌تر از بار اول، چون این بار دوم است نه اول.

اخیراً متوجه شده بود که تا چه حد به وسواس در همه چیز دچار شده است، چه در امور مهم و چه در امور کم اهمیت و به همین خاطر تصمیم گرفته بود تا حد ممکن کمتر به خود اعتماد کند.

«انسان موجودی پنهان است. برای شناختش باید او را تحلیل کرد و اگر این کار به اندازه‌ی تمام زندگی‌ات هم وقت ببرد، نباید به خاطر وقت‌گیر بودن آن را رها کنی. من انسان را مطالعه می‌کنم زیرا می‌خواهم انسان خوبی باشم.»

بیشتر وقت‌ها با نگاهی خیره می‌اندیشید: «کلاً همه چیز دارد خراب می‌شود.»

موهبت بزرگواری او همواره با یک بی‌انصافی بیش ‌از حد عجین بود. مشاجره با این زن غیرممکن بود و استدلال دو دو تا چهارتا برای او هیچ مفهومی نداشت. هرگز در هیچ موردی خود را گناهکار و بی‌انصاف نمی‌دانست. خیانت‌های پیاپی و بی‌شمار به شوهر به هیچ‌وجه وجدانش را نمی‌آزرد. ولچانینف او را به «دوشیزه فرقه خلیستیان۲۲» تشبیه می‌کرد، دوشیزه‌ای که در نهایت خودباوری خود را مادر مقدس می‌دانست.

شما هر کسی را با طبیعت ناچیز خودتان می‌سنجید!

زندگی ارزش بیشتری دارد... تا ظاهر آدم