بریده‌هایی از کتاب ساعت بی عقربه

ما اغلب خشممان را بر سر کسانی خالی می‌کنیم که به ما نزدیک‌ترند،

«تنبلی با خودش بدبختی می‌آره.»

هیچ‌وقت به مرگ خودش فکر نکرده بود، تنها در آینده‌ای نامعلوم و مبهم تصورش کرده بود

هرکسی نیاز داره یکی رو داشته باشه که تحقیرآمیز  نگاهش کنه.

انگار زندگی‌اش همین بود و بس، رفتن به داروخانه و تأمین معاش همسر و خانواده‌اش.

می‌ترسید که یک‌وقت این تراژدی باعث شود دوباره صمیمیت و گرمی به زندگی زناشویی سرد و یکنواختشان برگردد،

انتظار کشیدن در پیری درست مثل کودکی ملالت‌بار است،‌