کتاب خانه ای روی ابرها

انگار نخ‌هایی نامریی قلبم را به سمتش می‌کشیدند. مثل اینکه که پارچه‌ای نخ‌کش شود قلبم جمع و جمع‌تر می‌شد.

چقدر خوب است که کسی را داشته باشی که امیدت باشد.

حالا فهمیدم اگر یکیو دوست داری باید تا ته دنیا براش صبر کنی!

تمام آدم‌ها حتی آنهایی که احساس خوشبختی نمی‌کنند و به نظر خودشان زندگی‌شان خالی از شادی و طراوت بوده، بالاخره در خلوت خودشان هم که شده اعتراف می‌کنند که برهه‌هایی شادی در زندگی‌شان داشته‌اند.

نمی‌دانستم همیشه غصه‌ها و رنج‌ها از شادی‌ها و خوشبختی‌ها دایمی‌تر و ماندنی‌ترند.