بریده‌هایی از کتاب اعلام یک قتل

آنچه مایه سعادت یا بدبختی ماست، در خودِ ماست

انسانی که درد دارد، وقتی دردش به نحوی تسکین می‌یابد و دیگر آن را احساس نمی‌کند، از همان لحظه معنی زندگی را کاملا درک می‌کند

ــ بعد شمع، خیلی شمع آوردم. چراغها روشن شد. چشمم به خون افتاد، خون، خون و خون! اولین بار نبود که خون می‌دیدم. برادر کوچکم را جلوی چشمم کشتند. در خیابان همه جا خون بود. مردم گلوله می‌خوردند و می‌مردند. من ...

آنچه مایه سعادت یا بدبختی ماست، در خودِ ماست.

به نظر من، اگر تو در خانه هم می‌ماندی و سر کار نمی‌رفتی، باز هم آن طور که فکر می‌کنی نمی‌توانستی استراحت کنی و از زندگی‌ات لذت ببری. چون بالاخره همیشه کارهایی هست که آدم باید خودش انجام دهد.

وقتی نور محو شد، حضرت موسی کجا بود؟ که البته جوابش «او در تاریکی بود» است.

من واقعآ خودم از اینکه این روزها هر مسئله‌ای را به مشکلات روانی نسبت می‌دهند، ناراحتم. اما بکلی هم نمی‌توان این نظریه را رد کرد.

زرنگی همیشه هم خوب نیست.

ببخشید، دست خودم نبود. چه چیزی را از دست دادم؟ او تنها رابط من با گذشته‌ام بود. تنها کسی که گذشته‌های دور را به خاطرم می‌آورد و حالا که او نیست، خیلی احساس پوچی می‌کنم. انگار هیچ چیز نیستم و دیگر هیچ چیز ندارم. خانم مارپل گفت: ــ بله، منظورتان را می‌فهمم. وقتی آخرین کسی که ما را به یاد گذشته‌مان می‌اندازد از دست می‌رود، بکلی تنها می‌شویم و هیچ‌کس هم نمی‌تواند جای او را بگیرد. من خودم برادرزاده، خواهرزاده و دوستان صمیمی زیادی دارم، اما هیچ‌کدام آنها زمان بچگی با من نبوده‌اند و مرا نمی‌شناختند، هیچ‌کدام متعلق به گذشته‌های خیلی دور نیستند و خاطرات آن دوران را در ذهنم زنده نمی‌کنند. به همین جهت، مدتهاست که تنها شده‌ام.

او اجازه نمی‌داد برای اصلاح دندانهای دخترش از روکش فلزی استفاده شود و می‌گفت: «خدا خواسته که دندانهای او این طور باشد». من به او گفتم: «پس چرا وقتی موی سروصورتتان بلند می‌شود، آن را اصلاح می‌کنید و در این مورد خواست خدا را در نظر نمی‌گیرید؟» او جواب داد: «آن موضوع با این فرق می‌کند.»

ممکن است این طور باشد. اما افراد ضعیف و مهربان اگر در زندگی دچار شکست گردند، اغلب دچار ضعف اخلاقی می‌شوند و ممکن است دست به هر کاری بزنند.

چون وقتی یک آدم ضعیف واقعآ احساس ترس کند، ممکن است بکلی کنترل خود را از دست بدهد و دست به هر کاری بزند.

این چیزی بود که مدام فکرش را مشغول کرده بود و باید حتمآ و به هر قیمتی به نتیجه می‌رسید. به نظر او، هر چیز دیگری نسبت به آن در درجات بعدی اهمیت قرار داشت. معمولا آنهایی که با دنیا سر ناسازگاری دارند و خود را از آن طلبکار می‌دانند، آدمهای خطرناکی می‌شوند.

نمی‌دانم چرا بعضی از مردم نمی‌توانند راه راست را از راه غیراخلاقی و غیرشرافتمندانه تشخیص دهند.

این موضوع همیشه برای من جالب بوده است. یعنی مردم یک چیزهایی را فقط در اوج هیجان و ناراحتی می‌بینند، یک چیزهایی را واقعآ می‌بینند و جالبتر اینکه یک چیزهایی را اصلا نمی‌بینند.

مردم اگر درست حرف نمی‌زنند، لابد دلیلی دارد.

وقتی یک آدم ضعیف واقعآ احساس ترس کند، ممکن است بکلی کنترل خود را از دست بدهد و دست به هر کاری بزند.

افراد ضعیف و مهربان اگر در زندگی دچار شکست گردند، اغلب دچار ضعف اخلاقی می‌شوند و ممکن است دست به هر کاری بزنند.

البته، اگر شما تصمیم خودتان را گرفته‌اید، برای هرچیز یک جواب پیدا می‌کنید.

اما می‌دانم که صحبت از مقدار زیادی پول و تصاحب ثروتی کلان است و در این جور مواقع، آدمها دست به چه کارهایی که نمی‌زنند. کپل گفت: ــ بله، من هم همین طور فکر می‌کنم. ولی این کارها به نفعشان نیست و عاقبت خوشی نخواهند داشت. درست است؟ ــ بله، اما آنها معمولا این طور فکر نمی‌کنند.

من با این حرف که می‌گویند «هرکس مرتکب جنایت شود، روانی است» اصلا موافق نیستم. برعکس، فکر می‌کنم خیلی هم عاقل است.

«صبر و بردباری زیاد و توکل واقعی به خداوند پاداشی نیکو در پی خواهد داشت.»

مردم واقعآکارهایشان شبیه هم است. همه جا همین طور است.

(وقتی می‌گویم «مَرد»، برای این است که گفتنش ساده‌تر است، وگرنه این جور مواقع مرد و زن ندارد. البته در اینکه مردها درنده‌خوتر و کثیف‌تر هستند، حرفی نیست).

افراد ضعیف و مهربان اگر در زندگی دچار شکست گردند، اغلب دچار ضعف اخلاقی می‌شوند و ممکن است دست به هر کاری بزنند.

معمولا آنهایی که با دنیا سر ناسازگاری دارند و خود را از آن طلبکار می‌دانند، آدمهای خطرناکی می‌شوند.