بریده‌هایی از کتاب اعلام یک قتل

آنچه مایه سعادت یا بدبختی ماست، در خودِ ماست

انسانی که درد دارد، وقتی دردش به نحوی تسکین می‌یابد و دیگر آن را احساس نمی‌کند، از همان لحظه معنی زندگی را کاملا درک می‌کند

ــ بعد شمع، خیلی شمع آوردم. چراغها روشن شد. چشمم به خون افتاد، خون، خون و خون! اولین بار نبود که خون می‌دیدم. برادر کوچکم را جلوی چشمم کشتند. در خیابان همه جا خون بود. مردم گلوله می‌خوردند و می‌مردند. من ...

به نظر من، اگر تو در خانه هم می‌ماندی و سر کار نمی‌رفتی، باز هم آن طور که فکر می‌کنی نمی‌توانستی استراحت کنی و از زندگی‌ات لذت ببری. چون بالاخره همیشه کارهایی هست که آدم باید خودش انجام دهد.

وقتی نور محو شد، حضرت موسی کجا بود؟ که البته جوابش «او در تاریکی بود» است.

من واقعآ خودم از اینکه این روزها هر مسئله‌ای را به مشکلات روانی نسبت می‌دهند، ناراحتم. اما بکلی هم نمی‌توان این نظریه را رد کرد.

این موضوع همیشه برای من جالب بوده است. یعنی مردم یک چیزهایی را فقط در اوج هیجان و ناراحتی می‌بینند، یک چیزهایی را واقعآ می‌بینند و جالبتر اینکه یک چیزهایی را اصلا نمی‌بینند.

مردم اگر درست حرف نمی‌زنند، لابد دلیلی دارد.

وقتی یک آدم ضعیف واقعآ احساس ترس کند، ممکن است بکلی کنترل خود را از دست بدهد و دست به هر کاری بزند.

افراد ضعیف و مهربان اگر در زندگی دچار شکست گردند، اغلب دچار ضعف اخلاقی می‌شوند و ممکن است دست به هر کاری بزنند.

البته، اگر شما تصمیم خودتان را گرفته‌اید، برای هرچیز یک جواب پیدا می‌کنید.