یکی از تواناییهایی که فرزندان ما به دلیل انتزاعی شدن هوش پیدا میکنند، این است که میتوانند احتمالات و حالات مختلف هر چیز را در نظر بگیرند، پس قادرند دنیایی آرمانی را در ذهن خود مجسم کنند. آنها میتوانند نظامهای خانوادگی، مذهبی، سیاسی و اخلاقی دیگری را تجسم کنند و دنیای بینقصی را در نظر بگیرند که در آن بیعدالتی و تبعیض وجود ندارد. اختلاف بین آرمانگرایی نوجوانان و واقعگرایی بزرگسالان موجب تنش بین والد و فرزند میشود. آنها با تجسم خانوادهای بیعیب و نقص که والدین آنها نمیتوانند برآورده کنند، به منتقدانی عیبجو تبدیل میشوند و ممکن است حتی دیگر نتوانند نقاط ضعف خواهرها و برادرهایشان را تحمل کنند. تلاش کنید به توقعات غرورآمیز و اظهارات عیبجویانهٔ نوجوانان صبورانه پاسخ دهید. با بحث و گفتوگوی دوستانه به آنها کمک کنید که بفهمند همهٔ جوامع و انسانها آمیزهای از محاسن و معایب هستند و این فقط والدین، خانواده یا اطرافیان آنها نیستند که نقاط ضعف دارند.