بریده‌هایی از کتاب بایگانی همیشگی

آخرین نسل غیر دیجیتالی، همان‌هایی که دورهٔ کودکی‌شان در روزگار اَبری سپری نشد؛ بلکه آن‌ها با آنالوگ‌هایی؛ مانند پولاروید، نوار کاست، کاردستی‌های ناقص و دفتر خاطرات سرگرم بودند که با افزایش سن، یا گم می‌شدند، یا روبه‌زوال می‌رفتند. تکالیف مدرسه‌ام را با مداد و پاک‌کن انجام می‌دادم؛ نه با تبلت و ضربه‌های متوالی به صفحه‌کلید. قد کشیدنم هیچ ارتباطی با فناوری‌های داخل خانه نداشته؛ بلکه یاد گرفته بودم با خمیربازی و فروبردن چاقو به داخل چوب درِ خانه، بزرگ شوم.

۲۳ ژوئن در فرودگاه بین‌المللی شِرِمیتوو روسیه فرود آمدیم. قرار بود یک توقف بیست ساعته داشته باشیم، اما همین توقف بیست‌ساعته، شش سال طول کشید و هنوز هم ادامه دارد. تبعید یک توقف همیشگی است.