کتاب پاییزان

"زن احساسش را با موهایش نشان می‌دهد. عاشق که باشد موهایش را رها می‌کند، غمگین که باشد با کش، دارش می‌زند، حالش که خوب باشد می‌بافد و می‌آراید، عصبانی که باشد جمعش می‌کند و دلش که بکشند اولین چیزی که اضافیست موهایش است."

"هر چه کنم نمی‌شود، تا بروی تو از دلم از تو فرار می‌کنم، باز تویی مقابلم "

خوبی زندگی این است که چه بخواهی چه نخواهی تو را با جریان خود همگام می‌کند. تو حتی اگر بخواهی ساکن باشی جریان پرفشار زندگی این اجازه را به تو نمی‌دهد.

آدم‌ها هیچ‌وقت رفیق روزهای سختشان را فراموش نمی‌کنند!

همیشه یک پای آرزوهای انسان می‌لنگد! و چه‌قدر درد دارد وقتی نتوانی با پای لنگان، دنبال آرزوهایت بدوی.

من موجود کوچک احمقی بودم که قبل از دل بستن وابسته می‌شدم و این خصلت از من آدمی ضعیف و متکی به دیگران ساخته بود؛

‫جادوگر بود؛ اگر نه چه کسی می‌توانست با این کلمات ساده آن‌قدر ماهرانه قلب کسی را در دست بگیرد و از آن با شعبده بازی هزاران هزار پروانه با بال‌های رنگارنگ خارج کند

جای زخم کم‌رنگ می‌شه اما محو نمی‌شه.

مگه عشق تاریخ انقضا داره؟ عشق مثل شرابه، هرچی بیشتر بگذره جا افتاده‌تر می‌شه!

"چنان از دیدنت دورم که باور کرده‌ام کورم تو کاری کن بدون تو نبینم صبح فردا را."

زمان، موجود عجیبی است؛ از کنارت می‌گذرد، رد می‌شود، و تو حتی نگاهش هم نمی‌کنی. حتی عبورش را حس نمی‌کنی و وقتی روزهای تلخ زندگی‌ات از راه می‌رسند، ناخوداگاه به عقب برمی‌گردی و به راهی که با چشم بسته طی کرده‌ای نگاه می‌کنی و تازه می‌فهمی چه لحظاتی را از دست داده‌ای. آن وقت تازه می‌فهمی چه‌قدر در طول مسیر کر و کور بوده‌ای و تو می‌مانی و حسرت لحظه‌های گذشته!