کتاب پاییزان

"زن احساسش را با موهایش نشان می‌دهد. عاشق که باشد موهایش را رها می‌کند، غمگین که باشد با کش، دارش می‌زند، حالش که خوب باشد می‌بافد و می‌آراید، عصبانی که باشد جمعش می‌کند و دلش که بکشند اولین چیزی که اضافیست موهایش است."

"هر چه کنم نمی‌شود، تا بروی تو از دلم از تو فرار می‌کنم، باز تویی مقابلم "

خوبی زندگی این است که چه بخواهی چه نخواهی تو را با جریان خود همگام می‌کند. تو حتی اگر بخواهی ساکن باشی جریان پرفشار زندگی این اجازه را به تو نمی‌دهد.

"زن احساسش را با موهایش نشان می‌دهد. عاشق که باشد موهایش را رها می‌کند، غمگین که باشد با کش، دارش می‌زند، حالش که خوب باشد می‌بافد و می‌آراید، عصبانی که باشد جمعش می‌کند و دلش که بکشند اولین چیزی که اضافیست موهایش است."

از نظر من یک زن، وقتی از دنیای زنانه فاصله بگیره، یعنی به بدترین شکل ممکن شکسته، جوری شکسته که دیگه دوست نداره هیچ جوره به چشم بیاد.

من موجود کوچک احمقی بودم که قبل از دل بستن وابسته می‌شدم و این خصلت از من آدمی ضعیف و متکی به دیگران ساخته بود؛

آدم‌ها هیچ‌وقت رفیق روزهای سختشان را فراموش نمی‌کنند!

مگه عشق تاریخ انقضا داره؟ عشق مثل شرابه، هرچی بیشتر بگذره جا افتاده‌تر می‌شه!

همیشه یک پای آرزوهای انسان می‌لنگد! و چه‌قدر درد دارد وقتی نتوانی با پای لنگان، دنبال آرزوهایت بدوی.

‫جادوگر بود؛ اگر نه چه کسی می‌توانست با این کلمات ساده آن‌قدر ماهرانه قلب کسی را در دست بگیرد و از آن با شعبده بازی هزاران هزار پروانه با بال‌های رنگارنگ خارج کند

جای زخم کم‌رنگ می‌شه اما محو نمی‌شه.

به‌خاطر همهٔ ماهایی که نفسمون به نفست بسته است یه یا علی بگو و بلند شو، من مثل کوه پشتتم تا آخرش!

می‌خوام اینو بدونی، هرجای دنیا باشم، هر روز و ساعت و دقیقه و ثانیه‌ای باشه و تو بهم نیاز داشته باشی خودم رو بهت می‌رسونم. هیچ فاصله‌ای توی این دنیا نمی‌تونه من رو از تو که عزیزترینمی دور کنه.

زمان، موجود عجیبی است؛ از کنارت می‌گذرد، رد می‌شود، و تو حتی نگاهش هم نمی‌کنی. حتی عبورش را حس نمی‌کنی و وقتی روزهای تلخ زندگی‌ات از راه می‌رسند، ناخوداگاه به عقب برمی‌گردی و به راهی که با چشم بسته طی کرده‌ای نگاه می‌کنی و تازه می‌فهمی چه لحظاتی را از دست داده‌ای. آن وقت تازه می‌فهمی چه‌قدر در طول مسیر کر و کور بوده‌ای و تو می‌مانی و حسرت لحظه‌های گذشته!

همیشه بخند، همیشه خوب باش، خنده‌ات به من زندگی می‌ده!

عزیزدلم. قول بهت می‌دم هر روز بیشتر از روز قبل دوستت داشته باشم.

تا ته دنیا، تا وقتی زنده‌ام، بدون با عشق تو نفس می‌کشم و این حسیه که هیچ‌وقت به هیچ‌کس نداشتم.

"چنان از دیدنت دورم که باور کرده‌ام کورم تو کاری کن بدون تو نبینم صبح فردا را."

زمان، موجود عجیبی است؛ از کنارت می‌گذرد، رد می‌شود، و تو حتی نگاهش هم نمی‌کنی. حتی عبورش را حس نمی‌کنی و وقتی روزهای تلخ زندگی‌ات از راه می‌رسند، ناخوداگاه به عقب برمی‌گردی و به راهی که با چشم بسته طی کرده‌ای نگاه می‌کنی و تازه می‌فهمی چه لحظاتی را از دست داده‌ای. آن وقت تازه می‌فهمی چه‌قدر در طول مسیر کر و کور بوده‌ای و تو می‌مانی و حسرت لحظه‌های گذشته!

چه کسی می‌گوید بهشت در این دنیا نیست؟ بهشت یعنی آرام شدن در آغوشی که بوی ناب محبت می‌دهد؛ محبتی که میدانی عاریه‌ای نیست، می‌دانی آسمان هم که به زمین بیاید این آغوش و آرامشش از آن توست و من هیچ‌وقت از مردن در این آغوش باکم نبود...

فکر نمی‌کردم یه روزی بشی همهٔ دین و دنیام...

عشق اکسیری است که همه را زیبا می‌کند. عشق حتی پیر را هم جوان می‌کند. مگر می‌شود چشمانت ستاره باران باشد، لبخند به لبت بچسبد، صورتت از شدت قرمزی عشق گل بیاندازد و زیبا نباشی؟

- تو پاداش کدوم کار خوب منی؟

هیچ‌وقت نرو. همیشه باش. قول می‌دی؟

خودم همه کست می‌شم عزیزم...

با خودم فکر کردم "من خوشبختم؟ " بی‌شک خوشبخت بودم، مگر تعریف خوشبختی چیست؟ همین‌که حالت خوب باشد، همین که تنت سالم باشد، همین‌که قلب کسی برایت بتپد، همین‌که وقتی چشمانت را می‌بندی طرح چشمان کسی پشت پلک‌هایت نقش ببندد، یعنی خوشبختی! من همه این‌ها را با هم داشتم، پس خوشبخت بودم.