کتاب کلاغ کوکی؛ جلد سوم

«اگر از تاریکی بترسی هرگز معجزهٔ نور را نخواهی دید.»

«اگر از تاریکی بترسی هرگز معجزهٔ نور را نخواهی دید.»

«اگر از تاریکی بترسی هرگز معجزهٔ نور را نخواهی دید.»

«اگر از تاریکی بترسی هرگز معجزهٔ نور را نخواهی دید.»

«اگر از تاریکی بترسی هرگز معجزهٔ نور را نخواهی دید.»

برخیز از میان خاکستر، مباش غمگین آرزوها خاطره می‌شوند و زندگی شیرین

با هیچ متر و معیاری نمی‌توان سنجید اندوه آن دلی که گشته ناامید

رشته‌ای ستاره روی زمین است ستارهٔ کوچک ما بهتر از این است

برخیز از میان خاکستر، مباش غمگین آرزوها خاطره می‌شوند و زندگی شیرین

«اگر از تاریکی بترسی هرگز معجزهٔ نور را نخواهی دید.»

روی درهای خانه گیاه و نعل اسب است مپرس از سرگذشتم، که بر من چه گذشته‌ست

جغد برفی رو به سرن پلکی زد. بعد بالش را جلو گرفت. کم‌کم سروصدا قطع شد و همهٔ پرنده‌ها به سرن نگاه کردند. یکی‌شان پرسید: «اون جوجه‌شه؟» جغد نگاه چپی به کلاغ انداخت. «اون یکی از جوجه‌هاته؟» «وای خدا نه.» کلاغ اخمی به سرن کرد. «من فقط ازش مراقبت می‌کنم.»

«واسه خودم نیست. واسه کلاغه. از اون دکه‌ای که اونجا بود...» برگشت و کلمات روی لب‌هایش ماسید. بین دکهٔ کتری‌فروشی و سبدهای صدف فقط دیواری سنگی قرار داشت. نه کوچه‌ای بود. نه گارگویلی. و نه دکه‌ای.

با هیچ متر و معیاری نمی‌توان سنجید اندوه آن دلی که گشته ناامید

توماس خندیده بود، اما نه از آن خنده‌های همیشگی. اصلاً از آن خنده‌ها نبود.

سینه‌ام شد چرخ‌دنده، دست‌هایم پروبال کاش می‌دانستی چه عجیب بود این حال