کتاب سکون کلید است

ما در این لحظه زندگی نمی‌کنیم. ما در واقع ناامیدانه تلاش می‌کنیم با فکر کردن، کاری انجام دادن، حرف زدن، نگران بودن، به خاطر آوردن، امیدوار بودن و هر چیز دیگری در لحظه حضور نداشته باشیم.

اطلاعات ورودی به ذهنت را محدود کن وفورِ اطلاعاتْ فقرِ توجه می‌آفریند.

آدمی که برده‌ی امیالش باشد آزاد نیست؛ چه لوله‌کش باشد و چه رئیس‌جمهور.

کلید این است: واضح فکر کردن دیدن تمام صفحه‌ی شطرنج گرفتن تصمیم‌های دشوار مدیریت احساسات شناسایی هدف‌های درست کنترل موقعیت‌های پرفشار حفظ روابط ایجاد عادت‌های خوب سازنده و پربار بودن بهبود وضعیت جسمانی احساس رضایت داشتن تصاحب لحظه‌لحظه‌های خنده و شادی سکون کلید است؛ کلید همه چیز.

برای آنه نوشتن در دفترش فرصتی بود برای تأمل. او در یکی از صفحات دفترش چنین نوشت: «اگر آدم‌ها در پایان روز رفتار خودشان را مرور کرده و کارهای درست و غلط‌شان را سبک و سنگین کنند، چقدر می‌توانند خوب و شریف باشند. در این صورت آدم‌ها به صورت خودکار در شروع هر روز جدید بهتر عمل خواهند کرد و، بعد از مدتی، کار بزرگی را به انجام خواهند رساند»

یک ضرب‌المثل درجه یک می‌گوید: «اگر ورودی زباله باشد، خروجی هم زباله خواهد بود».

«درون هر شخص جنگ داخلی خشونت‌باری جریان دارد؛ نبردی بین انگیزه‌های خوب و بد، بین جاه‌طلبی و اصول، بین چیزی که می‌توانیم باشیم و این واقعیت که رسیدن به آن نقطه چقدر دشوار است».

ذهن مکانی مهم و مقدس است. آن را پاک و زلال نگه دارید.

«افرادی که نمی‌خوانند بر کسانی که نمی‌توانند بخوانند هیچ مزیتی ندارند».

این‌طور نیست که تمام زیبایی‌ها فوراً آشکار شوند. ما همیشه در مزرعه یا ساحل یا بر فراز دره‌ای عمیق نیستیم. به همین علت است که فیلسوف باید چشمان شاعر را بپرورد که زیبایی‌ها را ببیند و توانایی دیدن زیبایی را در هرجایی داشته باشد، حتی در امور پیش‌پاافتاده و وحشتناک.

کاری که برای پاداش انجام شود بسیار پست‌تر از کاری است که در مسیر کسب خرد انجام شود. تمام قلب و روحتان را نثار کارتان کنید، اما نه به خاطر پاداش؛ کاری را برای پاداش انجام ندهید، اما هرگز از کار کردن دست نکشید. _ بهاگاواد گیتا

از راه‌های بسیاری اطلاعات بیش‌ازحد به ما می‌رسد؛ برای این که بتوانیم روشن و واضح فکر کنیم، لازم است راهی برای تفکیک امور بی‌اهمیت از امور ضروری پیدا کنیم. گرایش به تفکر عمیق و تحلیل عاقلانه کافی نیست، یک رهبر باید زمان و فضا برای تفکر و تحلیل ایجاد کند.

همیشه درباره‌ی کاری که واقعاً از شما خواسته می‌شود فکر کنید؛ چون جوابْ اغلب مبادله‌ی تکه‌ای از زندگی‌تان با چیزی است که شما حتی تمایلی به انجامش ندارید. به خاطر داشته باشید، این همان زمان است. این زندگی شماست، این کالبد و خون شماست که هیچ‌وقت نمی‌توانید آن‌ها را برگردانید.

تا وقتی جنگ داخلی‌مان متوقف نشود، آرامش نخواهیم داشت.

«یک انسان نیک و شریف بر خویش تسلط دارد و آرامش دارد؛ درحالی‌که انسان تنگ‌نظر پیوسته پر از نگرانی است

در بودایی به این توانایی uppekkha می‌گویند و مسلمانان aslama می‌نامندش. کلمه‌ی عبری‌اش hishtavut است. در دومین کتاب بهاگاواد گیتا، در شعری حماسی، سلحشور آرجونا درباره‌ی samatvam حرف می‌زند، «یکنواختی ذهن _ آرامشی که همیشه برقرار است». یونانی‌ها آن را euthymia و hesychia می‌نامند و پیروان اپیکور ataraxia و مسیحیانaequanimitas. این مفهوم در زبان انگلیسی «سکون» نامیده می‌شود. سکون یعنی محکم و استوار بودن، آن هم وقتی جهان دور سرت می‌چرخد؛ یعنی بدون آشفتگی رفتار کردن؛ شنیدن فقط آنچه لازم است شنیده شود؛ آرامش درونی و بیرونی داشتن؛ بهره گرفتن از دائو و لوگوس و سلوک اخلاقی و حکمت و عقل.

جای هیچ پرسشی نیست که با دروغ و تقلب، و به طور کلی بدی کردن به دیگران، می‌شود در زندگی پیش رفت؛ این راه حتی شاید روش سریعی برای پیشرفت باشد، اما به قیمت از دست دادن عزت‌نفس و امنیت‌تان تمام می‌شود. از طرف دیگر، شرافت شاید همان‌قدر که دیوانه‌وار به نظر می‌رسد، راه دست‌یافتنی‌تر و پایدارتری برای رسیدن به موفقیت است.

- با تمام وجود حضور داشته باشیم. - ذهنمان را از پیش‌فرض‌ها خالی کنیم. - وقت بگذاریم و حوصله به خرج دهیم. - آرام بنشینیم و تأمل کنیم. - از حواس‌پرتی بپرهیزیم. - روی نظر خودمان پافشاری نکنیم و با دیگران مشورت کنیم. - بدون فلج شدن و از کار افتادن، جوانب را بسنجیم و کنکاش کنیم. ما برای موفقیت در زندگی و کامیابی در هدایت بحران‌هایی که با آنها مواجه می‌شویم، باید سکون ذهنی را پرورش دهیم. این کار آسان نیست اما ضرورت دارد.

وقتی نه تنها کارهای پیش‌پاافتاده‌ی زندگی را روال‌گونه و خودکار انجام می‌دهیم بلکه تصمیم‌های خوب و شرافت‌مندانه را نیز خودکار می‌گیریم، منابع ذهنی‌مان را آزاد می‌کنیم تا به کشفیات مهم و معنادار مشغول شوند. از این طریق فضایی برای آرامش و سکون به دست می‌آوریم و در نتیجه افکار و کارهای خوب را به چیزی دردسترس و اجتناب‌ناپذیر تبدیل می‌کنیم.

قلبم درونم غرق شد: تمام بنیانی که زندگی‌ام بر آن ساخته شده بود فروریخت».

«تنها علت ناخشنودی انسان آن است که نمی‌داند چگونه در اتاقش آرام بگیرد».

جهان چقدر متفاوت می‌بود اگر آدم‌ها همان‌قدر که به وراجی رسانه‌های جمعی گوش می‌دادند، به صدای درونشان هم گوش می‌سپردند؟

اگر صبور باشیم و ساکن، ظواهر اولیه نمی‌توانند پریشانمان کنند و حقیقت خودش را بر ما آشکار خواهد کرد.

ک ضرب‌المثل درجه یک می‌گوید: «اگر ورودی زباله باشد، خروجی هم زباله خواهد بود». اگر برون‌دادِ خوب می‌خواهید باید مراقب اطلاعات ورودی‌تان باشید. این کار به انضباط نیاز دارد و کار آسانی نیست

«بیشتر ببخش. چیزی را ببخش که خودت دریافت نکردی. بیشتر عشق بورز. داستان قدیمی را رها کن».

از چیزی که دارید راضی باشید تا دو چیز دیگر هم به دست بیاورید.

اطلاعاتْ بیش‌ازحد در دسترس است و هر چیز جزئی و بیهوده‌ای زیر میکروسکوپ چند برابر بزرگ می‌شود. حدس و گمان شایع، ذهن‌ها منکوب و درگیر فکرهای مختلف شده است. اثر سی‌ان‌ان الان دیگر مشکل همه است، نه فقط رئیس‌جمهورها و ژنرال‌ها. دسترسی هر یک از ما به اطلاعات بیشتر از آنی است که به طور منطقی بتوانیم از آن‌ها استفاده کنیم. به خودمان می‌گوییم این بخشی از شغلمان است و باید در جریان همه چیز باشیم و به این ترتیب، زمان باارزشمان را صرف اخبار، گزارش‌ها، جلسه‌ها و شکل‌های دیگرِ بازخورد می‌کنیم. حتی در صورتی که به تلویزیون هم نچسبیده باشیم، همچنان شایعات بی‌اساس و اخبار نمایشی و حواس‌پرتی‌های دیگر احاطه‌مان کرده‌اند. باید این روند را متوقف کنیم.

چیزهای مهم تا زمانی که به آن‌ها برسید همچنان مهم باقی خواهند ماند. امر غیرمهم بی‌اهمیتی‌اش را آشکار خواهد کرد (یا به‌سادگی ناپدید خواهد شد). پس، به جای عجله‌ی غیرضروری یا خستگی مفرط، با سکون می‌توانید بنشینید و تمام توجه‌تان را معطوف چیزی کنید که استحقاق توجه‌تان را دارد.

جهان چقدر متفاوت می‌بود اگر آدم‌ها همان‌قدر که به وراجی رسانه‌های جمعی گوش می‌دادند، به صدای درونشان هم گوش می‌سپردند؟ اگر آدم‌ها می‌توانستند به همان سرعتی که به دینگ‌ها و زنگ‌های تکنولوژی در جیبشان جواب می‌دهند، به فراخوان صدای آگاهی‌شان هم پاسخ دهند، چه می‌شد؟ تمام این سروصداها، تمام این اطلاعات، تمام این ورودی‌ها به ذهن به این خاطر هستند که ما از سکوت، از احمق به نظر رسیدن، جا ماندن و ازدست‌دادن می‌ترسیم. می‌ترسیم که آن یارویی باشیم که می‌گوید: «نه، علاقه‌ای ندارم». ترجیح می‌دهیم بدبخت باشیم به جای این‌که خودمان را در اولویت قرار دهیم و بهترینِ خودمان باشیم.

کسانی که در طلب سکون هستند باید: - یک قطب‌نمای اخلاقی قوی برای خودشان ایجاد کنند. - رشک و حسادت و امیال مضر دیگرشان را هدایت کنند. - با زخم‌های دوران کودکی‌شان کنار بیایند. - قدردانی از جهان اطراف‌شان را تمرین کنند. - روابط انسانی و عشق را در زندگی‌شان پرورش دهند. - ایمان و کنترل را به چیزی بزرگ‌تر از خودشان واگذار کنند. - درک کنند جست‌وجوی کنترل‌نشده‌برای چیزهای بیشتر به ورشکستگی می‌انجامد.