کتاب ناکدبانو

«اشکالی نداره. خودت رو به‌خاطر اینکه جواب همۀ سؤال‌ها رو نمی‌دونی اذیت نکن. همیشه، لازم نیست بدونی که کی هستی. همیشه، معلوم نیست که آینده چی می‌شه و به کجا داری می‌ری. بعضی وقت‌ها، همین که بدونی قدم بعدی‌ات چیه کافیه.»

یکی از ویژگی‌های عالی حقوق خوندن اینه که یاد می‌گیری خیلی خوب دروغ بگی. و اینم بهت یاد می‌ده که تحمل داد و فریاد کردن رئیست رو داشته باشی

خانوم تنیسون مامانه. اون از اینکه خانوم‌ها بعد از ازدواج، فامیلی شوهرشون رو داشته باشن اصلاً خوشش نمی‌آد. از اینکه خانوم‌ها توی خونه بمونن، آشپزی کنن و بشورن و بسابن یا تایپ کردن یاد بگیرن هم اصلاً خوشش نمی‌آد. اون عقیده داره درآمد خانوم‌ها باید بیشتر از شوهرهاشون باشه، چون خانوم‌ها به‌طور طبیعی، باهوش‌ترن.

کل روز بهش فکر کردم، بارها و بارها. سهام‌دار شدن توی کارتر اسپینک رؤیایی بود که توی تمام زندگی‌ام داشتم. چیزی که بی‌صبرانه دنبالش بودم، تنها چیزی که همیشه می‌خواستم... اما خیلی چیزها هست که تا چند هفتۀ پیش اصلاً نمی‌دونستم آرزوشون رو دارم، مثل هوای تازه، تعطیلات آخر هفته، عصرهایی که می‌تونم هر کاری دلم خواست بکنم، برنامه گذاشتن با دوست‌هام، بعد از ساعت کاری توی رستوران نشستن، نوشابه خوردن و اینکه تا آخر شب هیچ کاری نداشته باشم و هیچ باری روی دوشم نباشه.

«بعضی وقت‌ها، نیازی به هدف توی زندگی نیست.» چونه‌ام رو می‌برم بالا. «نیازی نیست به فکر آینده‌های دور باشی. همین که قدم بعدی رو بدونی کافیه.»

اگه از تمام اتفاق‌هایی که برام افتاده فقط یه چیز یاد گرفته باشم، اون اینه که چیزی به‌عنوان بزرگ‌ترین اشتباه زندگی وجود نداره. خراب کردن زندگی کاملاً بی‌معنیه. الان، می‌فهمم که زندگی یه چیز محکم و سرسخته و نمی‌شه به این سادگی‌ها خرابش کرد.

«می‌دونم قرار بود بیشتر برات تعریف کنم، ولی جزئیات چه ارزشی دارن؟ چه اهمیتی داره من قبلاً چی بودم و چی کار می‌کردم؟ چیزی که مهمه اینه که الان اینجام و امشب بهترین شب تمام زندگی‌ام بود.»

نمی‌خوام کسی باشم که از پنجره بیرون رو تماشا نمی‌کنه

من عاشق کارمم. عاشق اینم که ایرادهای یه قرارداد رو پیدا کنم. عاشق هیجان مذاکرات و گفتن ظریف‌ترین نکته‌ها و به کرسی نشوندن حرفمم. عاشق هجوم آدرنالین توی رگ‌هامم، وقتی یه قرارداد بسته می‌شه.

سعی می‌کنم سرعتم رو کم کنم و کنارش راه برم، اما به این آروم راه رفتن عادت ندارم. من عادت کردم از پیاده‌راه‌های شلوغ، به‌سرعت رد شم و اگه لازم باشه، مردم رو با آرنج کنار بزنم.

«یه اشتباه اگه قابل جبران باشه، اصلاً اشتباه نبوده.»

اگه از تمام اتفاق‌هایی که برام افتاده فقط یه چیز یاد گرفته باشم، اون اینه که چیزی به‌عنوان بزرگ‌ترین اشتباه زندگی وجود نداره. خراب کردن زندگی کاملاً بی‌معنیه. الان، می‌فهمم که زندگی یه چیز محکم و سرسخته و نمی‌شه به این سادگی‌ها خرابش کرد.

دیروز، من بهترین دوستش بودم. دیروز، من داشتم سهام‌دار می‌شدم و اون دور و بر میز کار من می‌چرخید و می‌خندید و گپ می‌زد. و امروز، اصلاً نمی‌خواد هیچ ارتباطی با من داشته باشه.

من بیست‌ونه سالمه. هر جایی دلم بخواد می‌تونم برم. هر کاری دلم بخواد می‌تونم بکنم. هر آدمی دلم بخواد می‌تونم باشم.

اشکالی نداره. خودت رو به‌خاطر اینکه جواب همۀ سؤال‌ها رو نمی‌دونی اذیت نکن. همیشه، لازم نیست بدونی که کی هستی. همیشه، معلوم نیست که آینده چی می‌شه و به کجا داری می‌ری. بعضی وقت‌ها، همین که بدونی قدم بعدی‌ات چیه کافیه.»

توی لندن، هیچ کس مهربون نیست. اونجا اگه توی خیابون یهو بیفتی زمین و بمیری، تنها کاری که می‌کنن اینه که هلت بدن تا بیفتی توی جوب. البته، بعد از اینکه جیبت رو خالی می‌کنن و مدارکت رو می‌دزدن.

مشکلی نیست. اگه این رو به‌اندازۀ کافی به خودم بگم، ممکنه واقعی بشه.

نمی‌خوام کسی باشم که از پنجره بیرون رو تماشا نمی‌کنه

توضیح می‌دم: «من وقتی تحت فشار باشم، خیلی بهتر عمل می‌کنم.» و این یه حقیقته. من خیلی وقته این رو راجع به خودم می‌دونم، از وقتی که... خب، از وقتی که حدود هشت سالم بود و مادرم بهم گفت: «تو وقتی تحت فشار باشی، بهتر عمل می‌کنی، سامانتا.» کل خونوادۀ ما این‌طوری‌ان، تحت فشار که باشن، عملکرد بهتری دارن. انگار این یه‌جورهایی شعار خونوادگی ما یا یه همچین چیزیه.

«بعضی وقت‌ها، نیازی به هدف توی زندگی نیست.» چونه‌ام رو می‌برم بالا. «نیازی نیست به فکر آینده‌های دور باشی. همین که قدم بعدی رو بدونی کافیه.»

«سامانتا، سامانتا...» مایا سرش رو تکون می‌ده. «اومدی اینجا که به آرامش برسی. یه‌کمی برای خودت وقت بذاری. نیومدی که ایمیل بزنی. ایمیل یه وسواس فکریه! یه اعتیاده! به‌اندازۀ الکل ضرر داره، و کافئین.»

«به ساعتم نیاز دارم!» با نارضایتی نچ‌نچ می‌کنه. «اینم یه اعتیاد دیگه است. وقتی اینجایی، نیازی نیست زمان رو بدونی.»

دیروز، این موقع، توی آشپزخونۀ خودم بودم و داشتم برای سر کار رفتن آماده می‌شدم و هیچ اطلاعی نداشتم که چه چیزی قراره اتفاق بیفته. توی یه دنیای دیگه... توی یه جهان موازی، امروز، از خواب بیدار می‌شدم و سهام‌دار شرکت کارتر اسپینک بودم. اطرافم پر از پیام‌های تبریک بود.

«مادرم...» «اون قطعاً می‌خواد تو هر کاری رو که آرزوش رو داری انجام بدی. مطمئنم. اون دلش می‌خواد زندگی شادی داشته باشی، نه اینکه تمام چیزهایی رو که می‌خوای به‌خاطر اون بذاری کنار.»

همه چی عوض شده. شایدم گای عوض نشده. شاید همیشه همین‌جوری بوده و من هیچ وقت متوجه نشدم.

فقط یه بار توی زندگی می‌تونی جوون باشی.

همیشه، لازم نیست بدونی که کی هستی. همیشه، معلوم نیست که آینده چی می‌شه و به کجا داری می‌ری. بعضی وقت‌ها، همین که بدونی قدم بعدی‌ات چیه کافیه.»

بعضی وقت‌ها، همین که بدونی قدم بعدی‌ات چیه کافیه.

«من وقتی تحت فشار باشم، خیلی بهتر عمل می‌کنم.»

یکی از ویژگی‌های عالی حقوق خوندن اینه که یاد می‌گیری خیلی خوب دروغ بگی.