طبقههای پایینتر اجتماع معمولاً دعوت پیامبران را اجابت میکردند و از یاوران پایدار آنان میشدند. ریشهٔ جنگ پایدار و همیشگی میان فقر و غنا در همین خصلت است. به همین دلیل بود که ثروتمندان به پیامبران طعنه میزدند که فقیران را به پشتیبانی و همراهی میگیرند.
ثروتمندان همواره در تنعم و لذت بودند و از این وضع بهره میبردند. پس هرگز خشنود نبودند که اوضاع دگرگون شود و منافع ایشان در خطر افتد. از این گذشته، اصولاً ثروت طغیان میآورد، اما فقر معمولاً نفس را رام و آرام میکند و زمینهٔ پذیرش دعوت حق را فراهم میسازد.