کتاب گره خورده ام به نام تو

این سنگین‌ترین حق‌الناس دنیاست به نظرم. وقتی به دخترت درست محبت نکنی و او را تشنه نگه داری طوری‌که برای جبران کمبودهایش کاسهٔ گدایی دست بگیرد و دوره بیفتد، گناه نیست؟

دوست داشتم بگویم ما را با کسانی که طعم عشق نچشیده‌اند کاری نیست.

قلبی که محبت ارباب توش نشسته نباید از هیچ کسی متنفر باشه.

«کاری که از سر اجبار باشد ارزش ندارد.»؟ من از این به بعد این جملهٔ روان‌شناسان ابله را خط‌خطی می‌کنم. شاید ارزش یک عمل اجباری کم باشد ولی بهتر از آن است که بگذاری کسی با اختیار خودش گند بزند به زندگیش.

دوست دارم کسی دوستم بدارد که من هم دوستش می‌دارم. چه‌قدر احتمال وقوع این حادثهٔ قشنگ کم است.

«عشق کانال تلویزیون نیست که هر وقت دلت را زد عوضش کنی. عشق مثل نگه‌داری از شاخهٔ گل‌سرخ است. خارهایش را ندیده بگیر. آن را نزدیک خودت کن و تا می‌توانی بوی خوشش را استشمام کن.»

ارزش زندگی به همین ساکت و ساکن نبودن‌هاست، وگرنه اگر همان‌طور یک جا بمانند روی‌شان را لجن می‌گیرد.

فقط می‌دانم وقتی چیزی دست‌یافتنی شد به همان نسبت برایم عادی می‌شود.

می‌دانم تربیت یک دختر نوجوان کار سختی است ولی گاهی به این نتیجه می‌رسم که غیرممکن است.

ننه‌گل همیشه می‌گفت کسی که غم‌هایش زیاد باشد، خنده‌هایش هم شدیدتر است. انگار می‌خواهد با خنده‌های عمیق، تمام غصه‌ها را بیرون بریزد. در مورد خاله دقیقا همین‌طور بود.

بعضی وقت‌ها دوست دارم فریاد بزنم که: «اگر چادر سرم است منظورم این نیست که از شما بهترم. معنی‌اش این نیست که من نمونهٔ یک مسلمان واقعی‌ام. من فقط یک چادری‌ام؛ همین. من این‌طوری بلدم خدا را عاشق خودم کنم. باشد که از باقی‌اش بگذرد.»

ننه‌گل همیشه می‌گفت کسی که غم‌هایش زیاد باشد، خنده‌هایش هم شدیدتر است.

«کسی با اصل انقلاب مشکل نداره. کارهایی که الآن به اسم اسلام و انقلاب دارن می‌کنن حرص همه رو در آورده. اگه کسی از این‌ها حمایت کنه یعنی خودش توی ظلم‌هاشون شریکه.»

ولی یه نوکر عاشق فقط برای غم مولاش گریه می‌کنه. از فکر این‌که خاری به پاش رفته دنیا جلوی چشمش تار می‌شه چه برسه به این‌که کار به نیزه و شمشیر و سم اسب برسه..»

چه توقعی داشتم؟ چه توقعی دارم؟ اصلا چرا باید چشم کسی را بگیرم؟ مگر من دنبال چشم این و آنم. چشمی که خدا فرموده غلافش کنید را چرا باید دنبال خودم بکشم؟ محتاج هیچ نگاهی نیستم جز نگاه شما.

خدمت به خادم امام‌حسین (ع) توفیق کمی نیست.»

ما روضه می‌رویم که راحت بخوابیم؟ یا روضه می‌رویم که بیدار شویم و برای امام حی و زنده‌مان کاری کنیم؟

می‌روم کنار تا رد شود و برود. برود بیرون از همه‌جا. از در، از اتاق، از دل من. ولی می‌دانم تلاش برای فراموش کردنش آب در هاون کوبیدن است.

تنها چیزی که می‌خواستم نفس کشیدن او بود. چه خوشبختی‌ای بالاتر از این‌که آدم بداند کسی که دوستش دارد زنده است و نفس می‌کشد؟ حالا هر کجا می‌خواهد باشد. همین که هوا را پر می‌کند از بازدم‌هایی که بوی حضورش را می‌دهد کافی است. همین که دنیا یک نفس بیشتر هوای او را داشته باشد یعنی خوشبختی.

«این‌ها دم از حکومت علی می‌زنند، ولی هیچ چیزی از حکومت‌داری نمی‌دانند. این گناه است. عین معصیت است که دین و دنیای مردم را به اسم «اسلام» نابود کنی...»

«این‌ها دم از حکومت علی می‌زنند، ولی هیچ چیزی از حکومت‌داری نمی‌دانند. این گناه است. عین معصیت است که دین و دنیای مردم را به اسم «اسلام» نابود کنی...»

خدمت به خادم امام‌حسین (ع) توفیق کمی نیست.»

زیر خیمه ارباب یک گناه هم کمتر بشود غنیمت است.

مولا جان همین‌جا می‌خواهم یک اعتراف مهم کنم: یکی از مهم‌ترین عوامل غیبت فرزندتان من هستم. خودم.

اصلا مردانگی یک مرد را از همین رگ‌های دوست‌داشتنی می‌شود تشخیص داد. مرد بی‌غیرت برای هیچ زنی جذابیت ندارد.

فقط باید اعتراف کنم که برایم سخت است آن حکاکی‌های قدیمی که محسن روی دلم کنده را به این سادگی پاک کنم. ولی پاک می‌شود؛ دیر یا زود.

وقتی به دخترت درست محبت نکنی و او را تشنه نگه داری طوری‌که برای جبران کمبودهایش کاسهٔ گدایی دست بگیرد و دوره بیفتد، گناه نیست؟

برای هر کس برحسب ظرفیتش وظیفه مشخص کرده‌اند.

مشکل شما اینه که دوست دارین همهٔ مداح‌ها چاپلوس باشن. روضهٔ امام حسین (ع) جای این کارها نیست.

همین‌قدر پر از اعتمادبه‌نفس است این آدم. می‌روم کنار تا رد شود و برود. برود بیرون از همه‌جا. از در، از اتاق، از دل من. ولی می‌دانم تلاش برای فراموش کردنش آب در هاون کوبیدن است.