بریده‌هایی از کتاب سکته قبلی

آدم بیژامهٔ راه‌راه که می‌پوشد انگار پاهایش توی زندان است و نیم‌تنهٔ بالایی‌اش را از زندان کرده‌اند بیرون؛ انگار که مثلا اجازه داری هر جوری که دلت بخواهد فکر کنی، ولی حق نداری قدم از قدم برداری.

هیچ‌وقت توی عمرم به آدم‌هایی که از پدرشان بریده‌اند اعتماد نکردم.

کنار چای چندتا از این بیسکویت‌های عمله‌خفه‌کن گذاشته است و جوری آن‌ها را چیده توی پیش‌دستی لب‌پریدهٔ نشریه که انگار مثلا بهترین بیسکویت ایرلندی را گذاشته توی بهترین چینی ژاپنی. و من هنوز نمی دانم که چرا بهترین چینی‌ها را ژاپنی‌ها می‌سازند.