او همه جا هست. اکسیر حیات است، معنی زندگی. سر منزل هر سفر است، سرچشمه هر عطش. تپش دل است، گرمای تن. مخاطب هر خطاب است، منادای هر ندا. زیبایی هر لبخند است، شهد هر بوسه. گرمی هر امید است، نازکی خیال. قامت هر آرزوست، پرتو هر شعله. خرمی بهار است، سبزی هر سبزه. او همه چیز است و در عین حال «احد» است.
چڪاوڪ [deranggah@]
۳
«آغوش مادر»! آنجا احساس امنیت میکردم. این نخستین خانه من بود. و خانه دیگر داشتم. «وطن». سرزمینی که در آن پرورده میشدم، «ایران»!
چڪاوڪ [deranggah@]
۲
باید نوری باشد تا آن را بتوان دریافت. بی نور ظلمت است. و در ظلمت هیچ نمیتوان دید!
چڪاوڪ [deranggah@]
۱
راه پنهانی عشق را که، کی و کجا میدانند.
چڪاوڪ [deranggah@]
۱
گنج در انتظار دست آشنایی است که از زیر آوار بیگانگی بیرونش کشد و کشفش کند. علی من که ذات کلمه بود مشتاق یافتن مخاطبی بود تا زندانیان معانی را که در درونش طغیان میکنند، آزاد کند و نمییافت و سر در چاه در ورقی دیگر ناله میکرد.