کتاب بت سوخته

حواست به کارات باشه مادر، زمین گرده می‌چرخه، امروز به خبط و خطاهات نرسی فردا یا پس فردا جلوت وایمیستن.

ترس از دست دادن هزار برابر سخت‌تر از، خود از دست دادنه.

اگه دلت میون این گیر و دارها، بالا و پایین شد و این تو بودی که باعث شکستن شدی، جمع کردنش خدا می‌خواد و بس!

نفس یکی رو ببری یا دل بشکنی یکیه، خدا تقاص هردوشو می‌گیره.

وقتی انتخاب می‌کنی... ‫باید پای انتخابت بمانی. ‫خوب و بد همه با هم است. ‫درست مثل وقتی که یکهو تر و خشک با هم می‌سوزد.

زمونه عوض شده، آدما عوضی!

وقتی قراره یه عزیز رو از دست بدی هرکاری برای نجاتش می‌کنی، مهم نیست چه کاری؟ فقط زور می‌زنی که بتونی از خطر حفظش کنی.

حسادت جز جدا ناشدنی زن عاشق بود. کافی است زنی دل ببندد، گیس به گیس می‌بافد تا تو را میان دل و عشقش جوری محاصره کند تا نگاهت هیچ خیابانی را برای یافتن گلی خوش‌بوتر از خودش نگردد.

تو قشنگ‌ترین اتفاق دنیامی!

ـ می‌دونستی برای خنده‌هات می‌میرم؟

حقش مرگ به این خفت باری نبود. نجاتش می‌داد. حتی اگر بتی که از خودش در مقابل دیگران ساخته بود یک شبه بسوزد و خاکستر شود.

حسادت جز جدا ناشدنی زن عاشق بود. کافی است زنی دل ببندد، گیس به گیس می‌بافد تا تو را میان دل و عشقش جوری محاصره کند تا نگاهت هیچ خیابانی را برای یافتن گلی خوش‌بوتر از خودش نگردد

تصادفا یکی می‌آید. ‫نمی‌خواهی اما پاهایش وسط زندگی‌ات دراز می‌شود. ‫جمعه و شنبه را آن‌چنان به هم می‌دوزد که زندگی جرعه جرعه باورت می‌شود

حواست به کارات باشه مادر، زمین گرده می‌چرخه، امروز به خبط و خطاهات نرسی فردا یا پس فردا جلوت وایمیستن.

نمی‌دونی عشق چه دنیای عجیبیه، من که مستم، مست مست.

معجزه‌ها که نباید از چیزی بترسن.

حسادت جز جدا ناشدنی زن عاشق بود. کافی است زنی دل ببندد، گیس به گیس می‌بافد تا تو را میان دل و عشقش جوری محاصره کند تا نگاهت هیچ خیابانی را برای یافتن گلی خوش‌بوتر از خودش نگردد.

عاشقی کردن، در شهری شلوغ میان کتاب‌فروشی سبز، یک زن می‌خواهد به قدمت طلوع آفتاب میان چشمانش...

بوی خاک و گلاب تمام حس‌های خوبش را بیدار کرد. انگار دل پر بهانه‌اش اندازهٔ سبزی دستان خدا، مهربان شده بود. یک جهان راز و نیاز، عشق و دعا، کنج این خانهٔ امن، به دلش بافته شد.

«شاعرانه فکر کردن را بلد نبود. گیس بافتن و دل ضعفه گرفتن برای گیس یک زن را بلد نبود. فرق میان حسن یوسف و شمعدانی را نمی‌دانست. قرمز تیره، جیگری، سرخابی، قرمز آتشین، قرمز مایل به نارنجی و تمام این قرمزها را فقط و فقط قرمز می‌دید. اما... رخ به رخ یک زن شدن و صدای قلبی که مثل یک سیب روی موج یک رودخانه بالا و پایین می‌شد را بلد بود. یک صبح جمعه او را به نان و پنیر زیر درخت گیلاس دعوت کند را بلد بود. برایش یک قناری ببرد یا یک کفتر چاهی را بلد بود.

«دنیا جای قشنگی است. آسمان آبی باشد و درخت مثل سوته‌دلان زنده و سبز! و در انتهایی‌ترین خیابان این دنیا، زنی ایستاده باشد با دست‌هایی پر از انجیر، و لب‌هایی که تو را بخواند.»

«کافی بود بیاید... بماند... به بهانهٔ آمدنش، یک شهر را فرش قرمز پهن می‌کرد. یک ایل عکاس خبر می‌کرد. سر هر چهارراه، دو سه تا گل فروش می‌گذاشت. پای هر چراغ قرمز، چند گنجشک که سمفونی آمدنش را با شعر و موسیقی بنوازند، می‌گماشت! وه... چه شهری! چه شکوهی! برای آمدنش، قربانی می‌داد. قلبش را، جانش را...!»

«همهٔ زن‌ها نه... فقط بعضی‌هایشان... از آن بعضی‌ها فقط یک نفرشان قدیسه است. نباشد نه خورشید بالا می‌آید نه ماه برای حوض خانه کری می‌خواند.

«مردها چند هجایی هستند؟ به حتم هجای بعضی‌هایشان با هجای خوبی یکی است. مگر می‌شود یکی این همه خوب باشد و همان جا برایش نمیری؟»

«دروغ است اگر بگویند مردها شعر گفتن بلد نیستند. تک به تکشان پای عاشقی که وسط باشد هزار بیت و مصراع ردیف می‌کند. همه هم با قافیه و موزون! کافی است زنی باشی به دلخواهشان... از آن قری فری‌های نوبرانه که هم طعم تابستان را بدهی و هم زمستان. چله با چله هیچ فرقی ندارد. یکی گرم است و دیگری باید گرم شود.»