بریده‌هایی از کتاب آن او

مردایی که زن شاغل دارن، دوست دارن زناشون به قر و فرای زنونه برسن. مردی که زنش عین اسب داره کار می‌کنه و پول درمیاره حسرت قرمه سبزی اقدس خانم زن همکارشو می‌خوره... دختر رمانتیک گیر یه تکیه چوب بی‌احساس می‌افته اون وقت زنی که هفته‌ای یه دست لباس عوض می‌کنه یه شوهر گیرش میاد که آرزو داره زنش براش لباسای خوشگل بپوشه...

وقتی الان مردم به سایه‌شونم شک دارن و دنبال بهانه می‌گردن، آدم بهتره هیچ راهی رو براشون باز نذاره!

ـ یه نگاه به من و خودت بنداز؟ من همیشه از این‌که بابات این‌قدر پیگیر درست بود بهت غبطه می‌خوردم. منی که این رشته این‌قدر برام مهم بود باید جای تو می‌بودم و توام توی یه خانواده که به علایقت احترام بذارن... ولی نگاه کن، همه چیز برعکسه.

نه، من عشق نمی‌خوام، چون تجربه‌اش کردم. اولش داغیش آدمو می‌سوزونه و وقتی که سرد شد، دردش آدمو آزار می‌ده! عشق به درد یه زندگی مداوم و با دوام نمی‌خوره... چون سرد می‌شه، ولی آدم هنوز ازش توقع داره که مثل روز اول گرم و سوزان باشه... وقتی نبود... آزارت میده!

حرکت دست او را تعقیب کرد و گفت: ـ درباره جزئیات سایتی که خواسته بودین. آیدین آستینش را مرتب کرد و دست

زندگی با زور که نمی‌شد، می‌شد؟ بعضی از آدم‌ها هم نمی‌توانند براساس منطق پیش بروند. باید راه دلشان را بروند. بعضی هم منطقشان یعنی دلشان.

ـ نه، من عشق نمی‌خوام، چون تجربه‌اش کردم. اولش داغیش آدمو می‌سوزونه و وقتی که سرد شد، دردش آدمو آزار می‌ده! عشق به درد یه زندگی مداوم و با دوام نمی‌خوره... چون سرد می‌شه، ولی آدم هنوز ازش توقع داره که مثل روز اول گرم و سوزان باشه... وقتی نبود... آزارت میده!

ـ برای آینده هیچ وقت تضمینی نبوده! از نظر من زندگی تنها نمی‌تونه بر پایه احساس باشه. عقل و منطق هم بخشی از اونه... گذشت و درک متقابل هم!

«وقتی از ضمیر اول شخص جمع استفاده می‌کنیم، دو نفر را در یک فعالیت مشترک قرار می‌دهیم، درست مثل موجودات مرکب. در بسیاری از زبان‌های زندهٔ دنیا، ضمیر مخصوصی برای دو نفر وجود دارد که فقط مختص دو نفر است و بدین ترتیب دو نفر را از چند نفر جدا می‌سازد... چون بعضی وقت‌ها آدم‌ها نه یک نفرند و نه چند نفر، بلکه فقط دو نفرند.» کتاب را با

«وقتی از ضمیر اول شخص جمع استفاده می‌کنیم، دو نفر را در یک فعالیت مشترک قرار می‌دهیم، درست مثل موجودات مرکب. در بسیاری از زبان‌های زندهٔ دنیا، ضمیر مخصوصی برای دو نفر وجود دارد که فقط مختص دو نفر است و بدین ترتیب دو نفر را از چند نفر جدا می‌سازد... چون بعضی وقت‌ها آدم‌ها نه یک نفرند و نه چند نفر، بلکه فقط دو نفرند.»