کتاب وقت کبود

آخر شبی در گوشِ تو آهسته می‌خوانم یک‌یک غزل‌هایی که از شوقت سرودم را

بختِ بیدار آن کسی دارد که در آغوشِ یار خوابیده‌ست

عشقت به بادم داد حتی آه دودم را

لب‌هایِ سرخت خوش کند وقتِ کبودم را گلبوسهٔ بشکفته جان بخشد وجودم را

باکی نبود و نیست اگر دربه‌در شدیم

بخوان نقشِ دلِ آشفته‌ام را که دانی گفته و ناگفته‌ام را در آغوشِ خیالت سخت خواب است مکن بیدار بختِ خفته‌ام را

چشمت وزید و لالهٔ قلبم به خون نشست

چشمت وزید و لالهٔ قلبم به خون نشست

تو رفتی رفتنت آتش به جان زد

چه باران‌ها که آید او نیاید