کتاب نرخ تن

گفتم: «کسی ادای دیوها رو در نمی‌آورد. کسی که واقعاً بد است، بد است. چه سودی دارد، ادای آدم‌های دیوصفت را دربیاورد. این آدم‌های خوبند که ادا درمی‌آورند، چون خوب‌بودن سود دارد. به‌درد هزار تا کار می‌خورد

آدم‌ها هر کاری را به چند دلیل می‌کنند؛ آدم گاهی یکی از این دلیل‌ها را می‌شناسد و بقیه را نَه. یا در باره‌شان فکر نمی‌کند و دلیل اصلی، همان دلیلی است که معمولاً در باره‌اش فکر نمی‌کند.

مثل آدم‌هایی که برای فرار از چیزی به چیزی دیگر پناه می‌برند و معلوم نیست این چیز تازه که به آن پناه برده‌اند تا چه اندازه پناه‌شان می‌دهد و باز باید ناچار از آن به چیزی دیگر پناه ببرند و الی آخر... تُف به این زندگی که هم ارزش ندارد و هم باارزش‌تر از هر چیز دیگری است. همین است که آدم را کلافه و دوبه‌شَک می‌کند که کاری نکند تا گند بزند به زندگی‌اش و توی چاهی بیفتد که بیرون‌آمدن از آن مصیبتاست.