کتاب ارثیه ابدی (جلد دوم)

سکوت همیشه سیاست خوبی نیست. همیشه علامت رضا نیست... سکوت بعضی وقتا اعلان جنگه... بعضی وقتا جهله... سکوت همیشه قشنگ نیست

ــ حرف بزن امیرعلی! حرف زدن آدمو آروم می‌کنه. آدما اگر با دیگران هم حرف نزنن با خودشون حرف می‌زنن، تو مغزشون حرف می‌زنن... بعد قضاوت می‌کنن و تصمیم‌های اشتباه می‌گیرن. سکوت همیشه سیاست خوبی نیست. همیشه علامت رضا نیست... سکوت بعضی وقتا اعلان جنگه... بعضی وقتا جهله... سکوت همیشه قشنگ نیست

ــ نه همه‌شون خوب نیستن... بعضی جوها بزرگن... آدمو گم و گور می‌کنن... آدم خودشو گم می‌کنه. خیال می‌کنه کسیه، ولی هیچی نیست. تهش همون حکایت یه لکه آبه روی یه سینی اعیونی! سر جدت بذار تو کاسهٔ خودمون خوش باشیم، نکن!

آدم دور و برش دیوونه کمتر باشه راحت‌تر زندگی می‌کنه.

چقدر طول می‌کشید یک نفر بمیرد؟! یک لحظه؟ یک دقیقه؟ یک ساعت؟ یک روز؟ یک سال؟ چهل سال؟ شاید هم صد سال می‌گذشت و زنده می‌ماند. معلوم نمی‌کرد مرگ چه وقت می‌آید، اما بعضی خاطرات مرگ را جلوی چشم می‌آوردند. پیش نگاه می‌کشیدند و آرزوی مرگ می‌کردی، ولی نفس می‌کشیدی و در ساعت سه هزار و ششصد بار می‌مُردی!

گذشتهٔ هر آدمی مال خودشه! داراییشه، تجربه‌شه... درسشه!

نه گذشته‌م... نه حالم... نه آینده‌م، هیچ‌کدوم مال تو نیست، همه‌ش مال خودمه! من یه بار به دنیا می‌آم. یه بار زندگی می‌کنم... یه بار فرصت دارم... نمی‌خوام لحظه‌هامو، شانس‌هامو... فرصت‌هامو فدای خواسته‌های کس دیگه‌ای بکنم!