کتاب خاطرات یک مغ

اصولاً همه راههایی که ما را به طرف آرزوهایمان هدایت می‌کنند، جادوئی هستند!

هنگامی که مسافرت می‌کنی، فعل تولد مجدد را به روشی بسیار عملی، احساس و تجربه می‌کنی، در مقابل موقعیتهای متفاوت و جدید قرار گرفته، زمان برایت به کندی گذشته و در بسیاری از موارد حتی زبان اطرافیانت را متوجه نمی‌شوی. دقیقاً همانند مخلوقی که به تازگی از درون رحم مادر خارج شده است. به این ترتیب به چیزهایی که تو را احاطه کرده‌اند، اهمیت بیشتری می‌دهی، چرا که بقای تو به آنها بستگی دارد.

ـ برای دانستن این که یک کوه بلند است، لازم نیست از آن بالا رفت.

از میان همه راههایی که انسان برای صدمه زدن به خودش پیدا کرده، از همه بدتر عشق بوده است.

ـ اولین نشانه این که ما درحال کشتن رؤیاهایمان هستیم، فقدان زمان است. مشغول‌ترین افرادی که شناخته‌ام همیشه در زندگی‌شان وقت آزاد برای همه چیز داشته‌اند. آنهائی که هیچ کاری انجام نمی‌دادند، دائم خسته بوده و حتی موفق به انجام کارهای مختصرشان هم نمی‌شدند و همیشه گلایه داشتند که روز بیش از حد کوتاه است. درحقیقت از روبرو شدن با نبرد خوب می‌ترسیدند.

آگاپه یا عشق اعظم به معنای ضیافت یا مهمانی می‌باشد

هیچ کس دوست ندارد که از زندگی تقاضای زیادی بکند، چون همه از شکست می‌ترسند. کسی که تقاضای مواجه شدن با نبرد خوب را دارد باید آنچنان به زندگی نظر داشته باشد که گویی یک گنج بی‌پایان بوده و منتظر این است تا کشف شده و فتح گردد.

کشف کردن آن چیزی که همه روزه مشغول تماشایش هستیم. اسراری که به خاطر روزمره بودن، موفق به دیدن آنها نمی‌شویم.

همیشه درحال به دست آوردن طرفدارانی برای توجیحاتمان در دنیا هستیم. فکر می‌کنیم هرچه تعداد افرادی که با ما هم‌عقیده‌اند، بیشتر باشد، آن اعتقادات به واقعیت تبدیل می‌شود، در حالی که اینچنین نیست.

ما هیجان را به خاطر شکست‌های کوچک اما ضروری‌مان، در طی نبرد خوب از دست می‌دهیم و چون نمی‌دانیم که هیجان یک نیروی عظیم و مسئول پیروزی نهایی می‌باشد، اجازه می‌دهیم تا از میان انگشتانمان فرار کند، بدون آن که متوجه باشیم که به معنای حقیقی زندگیمان اجازه فرار داده‌ایم.

خداوند چیزهای دیوانه دنیا را انتخاب نمود تا عاقلان را شرمنده سازد و چیزهای ضعیف دنیا را انتخاب نمود تا قوی‌ترها و نیرومندان را تحقیر سازد.

هیچ کس متوجه نبود که من زنده‌ام و هنوز تمام کارهایی که آرزوی انجامشان را در این دنیا داشتم، انجام نداده بودم.

ذهنم چطور به من خیانت می‌کند و مرا به سوی چیزهایی سوق می‌دهد که نمی‌خواهم و احساساتی را به من القا می‌کند که هیچ کمکی به من نمی‌کنند.

می‌دانند، اغلب هنگام فرمان دادن مرددند و موقع فرمانبری، شورشی می‌شوند

مرگ! انسان تنها موجود طبیعت است که نسبت به مرگ خود آگاهی دارد. به همین خاطر و فقط به این دلیل، من احترام خاصی برای نسل بشر قائل هستم و فکر می‌کنم که آینده‌اش از زمان حالش بسیار بهتر خواهد بود. اگرچه می‌داند که روزهای عمرش شمرده شده و همه چیز بسیار زودتر از آنی که منتظرش است، به پایان خواهد رسید. او زندگی را تبدیل به مبارزه‌ای کرده که قابلیت ابدی شدن را دارد.

هیچ کس دوست ندارد که از زندگی تقاضای زیادی بکند، چون همه از شکست می‌ترسند.

بدون ایمان می‌توانی در بازی‌ای که درحال پیروزی هستی، شکست بخوری.

همیشه بهترین راه را برای طی کردن می‌بینیم، اما فقط در مسیری قدم می‌زنیم که به آن عادت کرده‌ایم.

مهم است که درک کنی آن زن دیگر به نفرین و لعنت عادت کرده بود. آن را همانند چیزی معمولی پذیرفته و گدائی و مکنت دنیا برای او چیز خوبی بود. وی قناعت به خیلی کم را آموخته بود، در حالی که زندگی سخاوتمند بوده و همیشه در پی آن است تا چیزهای زیادی به ما بدهد.

وقتی کشف کنی که در قلبت راه حقیقت و زندگی وجود دارد، به شمشیرت دست پیدا خواهی کرد.

اگرچه به زبان انسانها و فرشتگان سخن بگویم، حتی دارای عطیه و ویژگی پیامبری و رسالت باشم و ایمانی برای تکان دادن کوهها داشته باشم، بدون عشق هیچ چیز نخواهم بود.

تمرین ماهیگیری تقریباً سمبلی از رابطه میان انسان و جهان اطرافش بود: ما می‌دانیم چه می‌خواهیم و اگر پافشاری کنیم به آن دست خواهیم یافت، اما زمان لازم برای رسیدن به هدف، بستگی به کمک خداوند دارد.

درخشش الهی. چیزی که افراد، آن را شانس می‌نامند.

کسی که آگاپه را شناخته و آن را احساس می‌کند، درمی‌یابد که در این دنیا هیچ چیز، به جز عشق‌ورزیدن اهمیت ندارد. این همان عشقی است که عیسی مسیح به خاطر بشریت احساس کرد و آن‌چنان بزرگ بود که ستارگان را تکان داده و مسیر تاریخ انسان را دچار تحول کرد. او با زندگی تنهایی، موفق شد کاری را به انجام رساند که پادشاهان، ارتش‌ها و امپراتورها نتوانستند انجام دهند.

وقتی که عیسی مسیح اظهار داشته که به دشمنانمان عشق بورزیم، منظور آگاپه بوده است. برای این که طبق گفته‌های وی، "اظهار عشق و محبت به کسانی که به ما صدمه رسانده و سعی در به تاریکی کشاندن روزهای روشن زندگی ما دارند، مشکل است.»

آگاپه چیزی فراتر از دلبندی ساده است. احساسی که به همه چیز هجوم آورده، همه خلاءها را پر کرده و باعث می‌شود هرگونه وسوسه خشونت‌آمیز در نطفه خفه شود. تو دوباره متولد شدن را فرا گرفتی، این که نسبت به شخص خودت بی‌رحم و سنگدل نباشی و با پیغامبر خودت گفتگو کنی.

به کسانی رحم کن که برده ریسه ابریشمی عشق شده و خودشان را مالک کسی دانسته و احساس حسادت کرده و خود را با زهر کشته و شکنجه می‌دهند. برای این که نمی‌توانند ببینند که عشق همانند باد و خیلی چیزهای دیگر تغییر می‌کند. اما بیش از آن به کسانی رحم کن که از ترس عشق ورزیدن مُرده و عشق را به نام عشق بزرگتری که نمی‌شناسند، کشته‌اند، چرا که این قانون تو را نمی‌شناسند که می‌گوید: "هرکسی که از این آب بنوشد، هرگز تشنه نخواهد شد. "

رحم کن به کسانی که ایمان کور داشته و در آزمایشگاهها جیوه را به طلا تبدیل کرده و در محاصره کتابهایی هستند که درباره اسرار تاروت و قدرت اهرام‌ها می‌باشند. برای این که با قانون تو آشنا نیستند که می‌گوید: "پادشاهی آسمان‌ها متعلق به کودکان می‌باشد.

در راه سانتیاگو و در خود زندگی، عقل و دانش فقط وقتی ارزش واقعی پیدا می‌کند که بتواند به انسان در چیرگی بر نوعی مانع کمک کند.

شاگرد هرگز نمی‌تواند گامهای استاد و راهنمایش را تقلید کند. برای این که هرکسی شیوه‌ای متفاوت از زندگی، همزیستی، مشکلات و پیروزی‌ها دارد. آموزش دادن، نشان دادن این مطلب است که هرچیزی امکان‌پذیر است. آموختن، بازگشتِ ممکن به خود است.