کتاب با بابا

يادم هست در زمينه مسائل پزشکي که سال‌ها درس خوانده بودم، فهميدم که پرهيز کردن، بيشتر از تمام درمان‌ها ارزش دارد.

اي کاش در دنيا به جاي اين همه دعا براي گشايش اقتصادي، از خدا رشد معنوي مي‌خواستم تا جايگاه بهتري نصيبم مي شد. اي کاش هر زمان نمازم قضا مي‌شد بلافاصله به جا مي‌آوردم. اي کاش مانند مقربين، سحرها را بيدار بودم و لذت مناجات با خدا را بيشتر حس مي کردم. اي کاش بين الطلوعين نمي‌خوابيدم تا برکات و روزي بيشتري نصيبم مي‌شد و جايگاهي بسيار بالاتر را به دست مي‌آوردم. اي کاش در امتحان خدا که در طول زندگي برايم پيش آمده بود اينقدر ناله و بي‌تابي نمي‌کردم، من با صبر در مقابل سختي‌ها، مقامات بسياري را مي‌توانستم کسب کنم. اي کاش آن زماني که قدرت انجام گناه داشتم گناه نمي‌کردم. به راستي اگر به دستورات خدا گوش مي‌کردم به مقامات بسيار بالاتري دست مي‌يافتم.

اگر ما بغداد و عماره عراق را فتح کنيم و صدام سرنگون شود، ولي از نظر تهذيب نفس و خودسازي عقب باشيم، شکست خورده‌ايم...

وظيفه اصلي خود که خشنودي پروردگار عالم است را فراموش نکنيد. اگر رضايت خدا را مي‌خواهيم بايد رضايت خودمان را فدا کنيم...

در جايي ديگر پرسيد: توي بهشت خوردني چي هست؟ بعد به شوخي گفت: چايي هم هست؟ گفتم: آنجا اينقدر نعمت‌هاي زيبا هست که کسي به فکر چايي نيست، ولي اگر چايي هم بخواهي فراهم مي‌شود. بعد اشاره کردم به آيه: فيها ما تشتهيه الانفس و تلذ الاعين... هر چه دل بخواهد و هرچه چشم از آن لذت ببرد برايشان فراهم است. (سوره زخرف آيه ۷۱)

ما هدفمان از اين مبارزه، پيروزي و فتح بغداد نيست، بلکه هدفمان اين است که عمل به تکليف کنيم و رضاي خدا را خواهانيم.

هركجا مانديد در كل امور رو به سوي حضرت زهرا(س)كنيد

بعد فرمودند: «الصلوه معراج المومن. نماز مثل پله‌هاي نردبان است که انسان را به اوج کمال مي‌رساند. اما برخي در همان پله‌هاي اول درجا مي‌زنند و اين کار را خسته کننده و تکراري مي‌دانند.

از مهمترين مطالبي که درک کردم اين بود:‌ نخستين وظيفه‌اي كه ما داريم، عشق و ابراز محبت نسبت به ديگران است. و اولين كسي كه بايد به او عشق بورزيم و با ادب در محضر او باشيم،

مشكلات و سختي‌ها، معلم زندگي ما هستند. كساني كه در مقابل مشكلات صبر مي‌كنند و به دنبال برطرف كردن آن‌ها هستند، ظرفيت وجودي خودشان را بالا مي‌برند و در پيشگاه خدا مقام بسيار بالايي دارند. اما آن‌ها كه در مقابل مشكلات جزع و فزع كرده و تحمل نمي‌كنند، در واقع خود را از توفيقات بزرگي كه مي‌توانست نصيب آن‌ها شود محروم مي‌كنند.

کسي‌که مي‌خواهد لذت بندگي را در اين دنيا بچشد و به لقاي پروردگارش برسد و حال دعا و عبادت در او زنده شود، بايد از تن‌پروري و خواب‌هاي زياد دوري کند تا به مقصود برسد...

آيت‌الله واله فرمودند: شما چرا ناراحتي؟ جايگاه بهشتي شما محفوظ است، تو به اين دنيا بازگشتي تا نقائص اعمالت را کامل کني و جايگاه بهتري را مهيا نمايي. بعد فرمودند: خدا تو را دوست داشت که بار ديگر به تو فرصت داد. هميشه اين دعا را بخوان: ربنا لاتزغ قلوبنا بعد اذ هديتنا... از خدا بخواه که از مسير ايمان و معرفتي که به دست آوردي دور نشوي. آيت الله واله ادامه دادند: «اين سفر براي تو معراجي بود که با حقايق هستي آگاه شوي و بداني انسان بيهوده آفريده نشده. شما مي‌تواني با ذکر اين ماجرا، تأثير مثبت در بقيه مؤمنين ايجاد نمايي. اگر خدا بخواهد ايمان برخي افراد با شنيدن ماجراي شما تقويت خواهد شد.»

مثلاً در آنجا کسي را ديدم که با خود حديث نفس داشت و با زبان بي زباني مي‌گفت: اي کاش در دنيا به جاي اين همه دعا براي گشايش اقتصادي، از خدا رشد معنوي مي‌خواستم تا جايگاه بهتري نصيبم مي شد.

همه مردم لذت هاي جسمي و دنيايي را درک مي کنند، اما درک لذات معنوي کار هرکسي نيست. اگر کسي لذات معنوي را درک کند ديگر آن را با لذت‌هاي زودگذر دنياي عوض نخواهد کرد. اين را در زندگي بزرگان ديده‌ايم که حاضر نيستند لذت نماز شب را با هيچ چيزي عوض کنند.

نکته ديگري که آنجا حس کردم بحث خودخواهي بود! انسان تا خودخواه نباشد، بسياري از کارهاي خير را انجام نمي‌دهد. من وقتي مي‌بينم که انسان گرفتاري به من مراجعه مي‌کند، از باب خودخواهي و اينکه مي‌دانم خداوند متعال چه مقامي بخاطر گره‌گشايي از مردم به من مي‌دهد، به دنبال حل مشکل او مي‌روم.

هركجا مانديد در كل امور رو به سوي حضرت زهرا(س)كنيد گويي اين مطلب يك راز بين بندگان صالح است كه وقتي به قله‌هاي ايمان مي‌رسند، خود را پشت در خانه حضرت زهرا(س) مي‌يابند!

شما در نمازهايتان توجه داشتيد. مي‌دانستيد در مقابل چه کسي ايستاده‌ايد. شما در دنيا سعي کرديد سرمايه عمر را خوب استفاده کنيد، لذا تحمل سختي‌ها برايتان راحت بود. محيط خود را طوري تنظيم کرديد که هميشه به ياد خدا باشيد.

نماز است که انسان را در مسير الهي حرکت مي‌دهد. اينکه پنج بار در روز نماز مي‌خوانيد براي اين است که از نماز نيرو بگيريد تا بتوانيد در مقابل شيطان ايستادگي کنيد.

از ديگر مطالبي كه به آن يقين پيدا كردم اين بود كه خيلي بايد مراقب تفكرات‌مان باشيم. چه کساني منبع فکري ما را تغذيه مي‌کنند؟ فكر انسان بايد خوب باشد تا اعمال خوب از او سر بزند. كسي كه در افكارش عاشق انسان‌ها باشد، در راه هدايت آن‌ها نيز تلاش خواهد كرد و مسير بهشت برزخي خود را هموار خواهد نمود.

پيامبر(ص) بار ديگر خطاب به جمع شهدا فرمودند: «شما هر روز با خودتان محاسبه نفس داشتيد. از خودتان حساب مي‌کشيديد. شما ديديد زندگي دنيا چقدر کوتاه بود، لذا براي اينجا برنامه‌ريزي کرديد.

قرآن مثل تنفسي که به جسم انسان حيات مي‌دهد، به روح شما جلا مي‌داد و شما را در مسير زندگي کمک مي‌نمايد.

ي کاش هر زمان نمازم قضا مي‌شد بلافاصله به جا مي‌آوردم. اي کاش مانند مقربين، سحرها را بيدار بودم و لذت مناجات با خدا را بيشتر حس مي کردم. اي کاش بين الطلوعين نمي‌خوابيدم تا برکات و روزي بيشتري نصيبم مي‌شد و جايگاهي بسيار بالاتر را به دست

به محض اين که رسيدم پشت خاکريز و احساس امنيت کردم، ترکشي آمد و به دستم اصابت کرد تا به من بفهمونه: کسي که ميون اون همه تير و ترکش مرا نجات داد، خدا بوده نه خاكريز!

۱- در آنجا فهميدم که خوشبخت‌ترين افراد و کامل‌ترين انسان‌ها و با ايمان‌ترين مردم، کساني هستند که به خودشان سختي مي‌دهند تا روحشان پرورش يابد. آنان با اينکه به جسم خود ظلمي نمي‌کنند ولي دغدغه تن پروري نداشته و اشتهاي طعام و غريزه جنسي، آن‌ها را از فضائل انساني دور نساخته است. آنان درعمل به واجبات ديني و خوبي‌ها و ترک گناهان از همه جلوترند. خيرخواهي، خدمت به خلق، محبت، نوع دوستي، آن‌ها را برجسته و محبوب نمود. آن‌ها نه حسرت گذشته را مي‌خوردند و نه نگراني و ترس از آينده دارند. آن‌ها ظرفيت روحشان بالا رفته و ديدار و گفتارشان خدايي شده و قلبشان به آرامش رسيده. آن‌ها دوست نداشتند تنهايي به بهشت بروند و خوبيها را براي همه مي‌خواستند. آنقدر

يك لبخند گرم، يك جمله محبت آميز، يك فداكاري كوچك، يك جمله مثبتي كه از دهان ما خارج مي‌شود، حتي اگر به فرزند خودمان باشد، چنان در سرنوشت ما موثر است كه قابل بيان نيست. اما از آن طرف، افكار زشت، خشونت، احساسات منفي و بدخلقي به بندگان خداوند، حتي به يك نفر از آن‌ها چنان تأثير منفي در سرنوشت ما ايجاد مي‌كند كه باوركردني نيست.

بسياري از مردم آلوده دنيا شدند و نمي‌خواهند هدايت شوند.

قلب آدمي در ميان مشکلات صيقل داده مي‌شود و جوهر نهفته او شکوفا مي‌شود، همچنان‌که طلاي خالص از ميان کوره آتش و از ميان فشارها بيرون مي‌آيد

حاجي طاهري و حاجي برونسي يك روح بودند در دو بدن! اين دو بزرگوار بسيار به هم شبيه بودند. هر دو از لحاظ تحصيلات در حد دبستان بودند، اما فوق العاده اهل مطالعه بودند. هر دو سعه صدر داشته و در مشكلات بهترين تصميمات را مي‌گرفتند. هر دو از زمان جواني اهل عمل به دستورات دين و مراقبت از اعمال بودند. اين دو نفر در جبهه همديگر را پيدا كردند و با هم رفيق شدند. اما نكته مهم اينكه: هر دو توسلات عجيبي به حضرت زهرا(س) داشتند. اين دو بزرگوار به اين نتيجه رسيده بودند كه هركجا با مشكلات مواجه شدند، با توسل به مادرسادات آن‌ها را برطرف كنند.

اي کاش در دنيا به جاي اين همه دعا براي گشايش اقتصادي، از خدا رشد معنوي مي‌خواستم تا جايگاه بهتري نصيبم مي شد.

برخي ديگر را ديدم که مقامشان از بقيه اهل بهشت برزخي بالاتر بود. آن‌ها عاشقان امام زمان(عج) بودند. آن‌ها مي‌دانستند اگر امام زمانِ خود را نشناسند، مرگشان مانند مردمان جاهليت خواهند بود. آنان در دوران غيبت، روز خود را با سلام بر امام زمان (عج) آغاز مي‌کردند و همواره در دعاهايشان امام غائب از نظر را ياد مي‌کردند. آن‌ها مي‌فهميدند که هر هفته اعمالشان به امام عصر(عج) عرضه مي‌شود، لذا تلاش مي کردند تا گناه در نامه عمل‌شان نباشد. اين افراد مي دانستند اگر آنان امام خود را نمي‌بينند، اما امام زمان(عج) هر روز آن‌ها را نظاره مي‌کند. البته اين را هم متوجه شدم که مهمتر از ديدار امام عصر(عج) اين است که عمل به دستورات دين داشته باشيم و شيعه و منتظر واقعي حضرت باشيم.