کتاب داستان های کوتاه از بزرگان ایران

«جلال‌الدین جان! وقتی به پشت‌سرم نگاه می‌کنم می‌بینم چه زود گذشت و من نفهمیدم!»

دلش شکست. چند بیتی را که یادش آمد مثل زیارت‌نامه خواند: «ای بارگهت، قبله‌گاه اهل نیاز / وی روضهٔ حضرت تو، خلوتگه راز / در خانهٔ کعبه زادی و زادگهت / شد قبلهٔ مسلمین به هنگام نماز / ای ذات خدای را، تو مرآت جلی / وی نور مبین کاشف سر ازلی / در مدح تو این بس که نبودی دوزخ / لو اجتمع الناس علی حب علی.»

لغت‌نامه دهخدا، فرهنگ معین و شرح مثنوی شریف فروزانفر. کارها را او تمام کرده بود؛ اما به اسم بانیان و پایه‌گذاران اولیه منتشر شد. اینکه کاری به اسم بنیان‌گذارش منتشر شود، چیز عجیبی نیست؛ اما نکته مهم این است که این مرد بزرگ اسم خودش را روی جلد هم نمی‌آورد.

«ای بارگهت، قبله‌گاه اهل نیاز / وی روضهٔ حضرت تو، خلوتگه راز / در خانهٔ کعبه زادی و زادگهت / شد قبلهٔ مسلمین به هنگام نماز / ای ذات خدای را، تو مرآت جلی / وی نور مبین کاشف سر ازلی / در مدح تو این بس که نبودی دوزخ / لو اجتمع الناس علی حب علی.»

«ای بارگهت، قبله‌گاه اهل نیاز / وی روضهٔ حضرت تو، خلوتگه راز / در خانهٔ کعبه زادی و زادگهت / شد قبلهٔ مسلمین به هنگام نماز / ای ذات خدای را، تو مرآت جلی / وی نور مبین کاشف سر ازلی / در مدح تو این بس که نبودی دوزخ / لو اجتمع الناس علی حب علی.»

«سلام. یک سری به این سایت بزن. دوشنبه‌ها، ساعت سه بعدازظهر به وقت ایران، علامه عسکری می‌آد تو چت‌رومش. سؤالا رو جواب می‌ده.» چشمانش گرد شد. مگر می‌شود کسی مثل علامه، اینترنت بلد باشد؟ اصلاً مگر وقت این کارها را دارد؟ علامه بالای ۹۰ سال دارد. چطور حوصله این کارها را دارد؟ یاد پدرش افتاد. هنوز به ۶۰ سالگی نرسیده بود؛ اما همیشه با گفتن: «دیگه این کارا از ما گذشته»، قید یاد گرفتن کامپیوتر و اینترنت را می‌زد.